Op dit platform ontdek je 1516 Haagse kunstenaars met 26549 werken. Via beeld en CV krijg je een indruk van hun activiteiten.
Nieuwe OOGst #7 - 2026. Bekijk de portfolio’s van de onlangs bij Stroom Den Haag ingeschreven kunstenaars: Wanci Jiang, Nikolaos Rafail Kapetanios, Anahita Karimi, Kimia Khedri, Jade Kievits, Ilja Kolosovs, Ines Kukrić, Ibrahim Kurt, Nico Laan, Maya Erin Masuda, Fabio Meinardi, Laura Modoni en Seyed Sina Mousavi Fard .
-
info
Mijn moeder stelt me altijd veel vragen. Vroeger vroeg ze me waarom ik geen vriend had. Toen ik uiteindelijk trouwde, dacht ik dat er een einde zou komen aan haar verwachtingen. Maar vlak voordat ik naar Nederland vertrok om bij mijn man te gaan wonen, zei ze tegen me: ‘Je moet in alles naar je schoonmoeder luisteren, begrijp je?’ Onderweg om mijn vlucht te halen, voelde ik iets in mij met volle snelheid naar beneden tollen. Vanaf dat moment begon depressie bij me te blijven. Later vroeg ik me af of het misschien niet alleen depressie was, maar dat er een ‘boze-schoonmoedergeest’ bij me woonde—een van de inheemse spoken en geesten die de huizen en keukens van immigranten bewonen, mij in de gaten houden en over me oordelen. Als boze-schoonmoedergeesten echt bestaan, wie zijn ze dan? Hoe zien ze eruit? Wat eten ze? Zingen ze liedjes?
Wanci Jiang -
info
Mijn vader had een Engels kasteel is geïnspireerd door mijn vader, die een Engels kasteel had—als achtergrondafbeelding op zijn computer. Op een dag in mijn jeugd kwam mijn vader thuis en liet hij trots foto’s van Engelse kastelen zien. Zelf is hij er nooit geweest. In februari 2025 zag ik een kasteel in Zeist. Het kasteel herinnerde me eraan hoe trots mijn vader destijds op die foto’s was geweest. Maar nu, hoewel ik naar een plek ben gemigreerd waar veel kastelen zijn, bewondert mijn vader mij helemaal niet. Ik begon de omgeving rond verschillende kastelen te verkennen. Waarom is deze herinnering zo aan mij blijven kleven?
Wanci Jiang -
info
2025– (lopend) In samenwerking met Sheng-Wen Lo ‘Word jij een garangan?’ vroeg ik mijn man, nadat ik had ontdekt dat garangan (mangoest) onder Indonesische arbeidsmigranten in Taiwan ‘playboy’ of ‘playgirl’ betekent. Terwijl verhalen over vreemdgaan viraal gaan in Indonesië, waarbij mensen hun eigen huizen vernielen, merkte ik een vreemde parallel op: mangoesten, die door mensen zijn geïntroduceerd, zijn op eilanden eveneens invasieve soorten geworden. ‘Laten we een garangan-project maken,’ zei mijn man. Nu werken we aan een kunstwerk dat liefdesverdriet omzet in donaties aan organisaties die zich bezighouden met de problematiek rond invasieve mangoesten.
Wanci Jiang -
info
Om de moeilijkheden in het leven onder ogen te zien, weet ik heel goed dat ik slechte dingen niet simpelweg als ‘slecht’ zou moeten beschouwen. Maar wanneer ik werkelijk met verdrietige emoties werd geconfronteerd terwijl ik met mijn moeilijkheden omging, kon ik niet anders dan het zwaar vinden. Pas toen ik tijdens onze zoektocht naar een huis in Den Haag hondenpoep tegenkwam, begon ik te denken dat poep misschien interessant kon zijn. In 2025 gingen mijn man en ik vaak naar Den Haag om verschillende buurten te bekijken waar we later misschien een huis zouden kunnen vinden om onszelf een plek van beschutting te geven. Het interessante was dat op de routes naar bijna elk huis dat we gingen bekijken overal hondenpoep lag. Als het huis hoop vertegenwoordigt, en onze route naar die hoop vol hondenpoep ligt, wat kunnen we dan doen?
Wanci Jiang -
info
2025– (lopend) Dit is een levende kaart die Google Maps niet kan zien. In 2025 ontwikkelde ik, in opdracht van de Japan Foundation, een tijdgebonden visueel werk gebaseerd op mijn langdurige etnografische onderzoek met Indonesische arbeidsmigranten in Taiwan. Het project richt zich op Taipei Main Station en zet lichamelijke herinneringen om in een levende kaart. Hier worden plekken niet aangeduid met officiële namen, maar met uitdrukkingen als ‘naast’, ‘tegenover’ of ‘ergens in de buurt’—ruimtes die door migrantenlichamen worden aangevoeld en herinnerd.
Wanci Jiang -
info
In september 2024, tijdens mijn eerste week op de kunstacademie, ervoer ik een cultuurschok. Ik had te veel sociale contacten en merkte dat anderen gemakkelijk een drankje of ongewenste verzoeken konden weigeren, terwijl ik dat niet kon. Dit bracht me ertoe om Boundary Challenge te beginnen. Ik benader het stellen van grenzen als een experiment en een artistiek project, waarbij ik kleine oefeningen doe en reflecties schrijf. Ik blijf mezelf afvragen: als ik nu mijn onenigheid uitspreek, wat zal er dan gebeuren?
Wanci Jiang -
info
Toen ik net in Nederland was aangekomen en nog niets wist, begon ik met steun van de NCAF een project om gemeenschappen met een Indonesische achtergrond te verkennen. In november 2024 werkte ik samen met Sheng-Wen Lo aan een workshop bij Casco in Utrecht. Aan de hand van de meme ‘hoe anderen mij zien / hoe ik werkelijk ben’ tekenden deelnemers de stereotypen die op hen worden geprojecteerd op Indonesische rolkussens (guling, ‘Dutch wife’). Ook het kussen zelf draagt sociale labels—ooit was het gewoon een kussen, voordat het door koloniale betekenissen werd gemarkeerd.
Wanci Jiang -
info
Nadat ik naar Nederland was verhuisd, merkte ik dat ik langzaam een nieuwe persoonlijkheid ontwikkelde. Deze persoonlijkheid hielp me om niet langer voortdurend anderen tevreden te willen stellen, maar zorgde er ook voor dat ik me ongemakkelijk voelde wanneer ik terugkeerde naar Taiwan. Tijdens een van mijn terugreizen naar Taiwan schreef ik op het vliegveld een brief aan mijn vroegere zelf. Ik nam de brief mee op een acht uur durende wandeling langs alle scholen die een rol hadden gespeeld in het vormen van wie ik vroeger was. Tijdens deze wandeling vroeg ik me af welke gedachten en herinneringen onderweg naar boven zouden komen.
Wanci Jiang -
info
In 2015 verhuisde ik van Tainan naar Taipei en leerde ik een groep Indonesische arbeidsmigranten kennen. Waarom zijn arbeidsmigranten altijd aan het livestreamen? is voortgekomen uit mijn onderzoek en vriendschappen met hen tussen 2015 en 2022. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, kwamen velen van hen niet alleen naar Taiwan om geld te verdienen. Indri, met wie ik langdurig in gesprek was, vertelde me dat ze ‘voor iets op de vlucht waren’: bijvoorbeeld voor verbroken relaties, pijnlijke huwelijken of onafgemaakte levens. Taiwan werd een kruispunt. Ik merkte ook een gedeelde gewoonte op: ze houden van livestreamen.
Wanci Jiang
-
info
Deze installatie maakte deel uit van de afstudeertentoonstelling aan de KABK in 2026. Ze bestond uit twee muurschilderingen die waren samengesteld uit meerdere lagen foto’s en teksten. Bezoekers konden met de muurschilderingen interageren met behulp van de ter beschikking gestelde hulpmiddelen. Onderdeel van deze installatie was een live-camera die bewegingen vastlegde.
Nikolaos Rafail Kapetanios -
info
Deze installatie maakte deel uit van de tentoonstelling ‘To touch the sun’ in Paradise, Den Haag, in 2025. De installatie bestond uit een doos met aarde, handschoenen en een VR-headset. De toeschouwer krijgt een gefragmenteerde 3D-wereld te zien terwijl hij of zij interactie heeft met de aarde in de doos.
Nikolaos Rafail Kapetanios -
info
Een deel van het onderzoek voor My sister is not a bad person werd openbaar gemaakt tijdens een presentatiemoment in mijn eerste jaar bij MAPS. Ik drukte een groot portret af van Vasilis met zijn hond, Iraklis, en doorboorde de afdruk met rode draad, waardoor verschillende composities ontstonden op de voor- en achterkant. Het portret werd tegen een raam geïnstalleerd dat uitkeek op een openbare straat, waardoor de identiteit van Vasilis gedeeltelijk werd verborgen, terwijl de rode draad vanaf buiten zichtbaar bleef. Vanuit de kamer zagen toeschouwers de achterkant van de afdruk, waar foto’s uit onze samenwerking een kleine, fortachtige structuur vormden. De presentatie creëerde een spanning tussen wat in het openbaar zichtbaar kon worden en wat achter het beeld verborgen bleef. Door deze opstelling begon het werk een verband te leggen tussen ons gedeelde verlangen naar een thuis binnen het huis en bredere vragen over familiale spanningen, zorg, zichtbaarheid en bescherming.
Nikolaos Rafail Kapetanios -
info
Dit zijn enkele pagina’s uit mijn onderzoeksdagboek voor het project: My eyes are still burning (2023). Dit dagboek werd het belangrijkste middel om dit project vorm te geven.
Nikolaos Rafail Kapetanios -
info
Tijdens de groepstentoonstelling Visual deviations (2023) presenteerde ik een fotozine, een prent en een video. Alle elementen vulden elkaar aan en stelden vragen over de waarneming van het lichaam in de fysieke ruimte en in relatie tot de werelden eromheen.
Nikolaos Rafail Kapetanios
-
infoKimia Khedri
-
infoKimia Khedri
-
info
Dit werk begon met de herinnering aan het huis van mijn oma en de moerbeiboom die in de tuin stond. Het huis bestaat niet meer, maar in mijn gedachten bleef ik ernaar terugkeren. Het maken van dit werk werd mijn manier om aan die plek vast te houden voordat ze volledig zou verdwijnen. Ik wilde het huis niet reconstrueren zoals het was, maar het gevoel ervan bewaren door middel van fragmenten, materialen en beeld.
Kimia Khedri -
info
**My City** ontstond in de dagen na het uitbreken van de oorlog in Iran. Geïnspireerd door Teheran kwam het werk voort uit het gevoel mijn stad vernietigd te zien worden terwijl ik er ver vandaan was. Ik merkte dat ik probeerde vast te houden aan het landschap dat ik kende, ook al wist ik dat ik het niet kon beschermen. Door lagen van textiel, pigment en verbrande oppervlakken werd het werk een poging om een plek te bewaren die voor mijn ogen aan het veranderen was.
Kimia Khedri -
info
Single-channel videoprojectie Stereogeluid 11:42 min Installatie uit de tentoonstelling ‘Waiting Field’ bij Quartair, Den Haag
Kimia Khedri -
infoKimia Khedri
-
info
Meet Me After We No Longer Exist reflecteert op de dood en de mogelijkheid van een hiernamaals. Het werk is ontstaan vanuit een eenvoudige maar hardnekkige gedachte: de hoop dat we, zelfs nadat onze lichamen zijn verdwenen, de mensen die we verloren hebben opnieuw kunnen ontmoeten. Die gedachte werd het vertrekpunt voor dit werk. Het gaat minder over de dood zelf dan over het verlangen om te geloven dat sommige verbindingen ook daarna kunnen blijven bestaan.
Kimia Khedri -
infoKimia Khedri
-
info
Dit werk is ontstaan rond het thema van scheiding. Niet het soort scheiding dat we zelf kiezen, maar het soort dat ontstaat omdat iets buiten ons geen andere mogelijkheid laat. Ik bleef denken aan twee dingen die bij elkaar horen, maar gedwongen worden van elkaar gescheiden te zijn en elkaar niet kunnen bereiken. Het werk werd een manier om bij dat gevoel te blijven, om vast te houden aan wat overblijft wanneer de afstand niet veranderd kan worden.
Kimia Khedri -
info
Installatie uit de tentoonstelling ‘In Condensation’ bij Billytown
Kimia Khedri -
info
Het verhaal van lichamen die in vuur zijn verbrand en zielen die in gevangenschap zijn gebonden. New City – Burnt City is een serie collages geïnspireerd door Shahr-e-No, de voormalige rosse buurt van Teheran, die tijdens de revolutie in brand werd gestoken en uit het collectieve geheugen werd gewist. Ik verzamelde archiefbeelden van de vrouwen die daar leefden en stierven — gezichten die door de geschiedenis zijn achtergelaten, namen die niet langer in boeken voorkomen — en bracht ze samen in een nieuwe compositie. Dit werk is geen reconstructie. Het is een daad van vasthouden. Door hun beelden uit te knippen, te ordenen en opnieuw samen te brengen, probeer ik ruimte te geven aan degenen die tot zwijgen zijn gebracht, en hun aanwezigheid levend te houden in een vorm die weigert te verdwijnen. De collages worden een plek waar deze vergeten lichamen opnieuw kunnen bestaan, niet als statistieken of geesten, maar als fragmenten van een wereld die ooit ademde.
Kimia Khedri -
info
Het verhaal van lichamen die in vuur zijn verbrand en zielen die in gevangenschap zijn gebonden. New City – Burnt City is een serie collages geïnspireerd door Shahr-e-No, de voormalige rosse buurt van Teheran, die tijdens de revolutie in brand werd gestoken en uit het collectieve geheugen werd gewist. Ik verzamelde archiefbeelden van de vrouwen die daar leefden en stierven — gezichten die door de geschiedenis zijn achtergelaten, namen die niet langer in boeken voorkomen — en bracht ze samen in een nieuwe compositie. Dit werk is geen reconstructie. Het is een daad van vasthouden. Door hun beelden uit te knippen, te ordenen en opnieuw samen te brengen, probeer ik ruimte te geven aan degenen die tot zwijgen zijn gebracht, en hun aanwezigheid levend te houden in een vorm die weigert te verdwijnen. De collages worden een plek waar deze vergeten lichamen opnieuw kunnen bestaan, niet als statistieken of geesten, maar als fragmenten van een wereld die ooit ademde.
Kimia Khedri
-
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'The Looking Garden'. Vroeger bracht ik veel tijd door in de tuin van mijn grootvader, een ruimte die hij vormgaf door harmonie, diepte en vorm. In dit project keer ik in herinnering terug deze tuin en naar wat deze plek mij heeft geleerd: dat verwondering besloten ligt in het kijken zelf.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'The Looking Garden'. Vroeger bracht ik veel tijd door in de tuin van mijn grootvader, een ruimte die hij vormgaf door harmonie, diepte en vorm. In dit project keer ik in herinnering terug deze tuin en naar wat deze plek mij heeft geleerd: dat verwondering besloten ligt in het kijken zelf.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'The Looking Garden'. Vroeger bracht ik veel tijd door in de tuin van mijn grootvader, een ruimte die hij vormgaf door harmonie, diepte en vorm. In dit project keer ik in herinnering terug deze tuin en naar wat deze plek mij heeft geleerd: dat verwondering besloten ligt in het kijken zelf.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'The Looking Garden'. Vroeger bracht ik veel tijd door in de tuin van mijn grootvader, een ruimte die hij vormgaf door harmonie, diepte en vorm. In dit project keer ik in herinnering terug deze tuin en naar wat deze plek mij heeft geleerd: dat verwondering besloten ligt in het kijken zelf.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'The Looking Garden'. Vroeger bracht ik veel tijd door in de tuin van mijn grootvader, een ruimte die hij vormgaf door harmonie, diepte en vorm. In dit project keer ik in herinnering terug deze tuin en naar wat deze plek mij heeft geleerd: dat verwondering besloten ligt in het kijken zelf.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'For Nothing Gets Lost'. Dit werk ontleent zijn titel aan het idee van Lavoisier dat niets verloren gaat, alleen wordt getransformeerd, en verwondert via fotografische wijze over wat wordt beschouwd als levend en niet-levend.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'Tuta Arbor'. Door deze surreële, door mensen gemaakte omgeving te verkennen, bevraag ik onze opvattingen over de natuur als een entiteit op zichzelf. Met dit project laat ik zien dat onze omgang met de natuur om een andere taal vraagt.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'Tuta Arbor'. Door deze surreële, door mensen gemaakte omgeving te verkennen, bevraag ik onze opvattingen over de natuur als een entiteit op zichzelf. Met dit project laat ik zien dat onze omgang met de natuur om een andere taal vraagt.
Jade Kievits -
info
This work is part of the series 'Eternal Matters'. In dit project richt ik me op stenen, die voor mij de fysieke vorm zijn van het ongrijpbare begrip 'tijd'. Aan de hand van de materialiteit van stenen onderzoek ik hoe tijd en ruimte zich verhouden binnen onze relatieve wereld.
Jade Kievits -
info
This work is part of the series 'Eternal Matters'. In dit project richt ik me op iets dat voor mij de fysieke vorm is van het ongrijpbare begrip 'tijd': namelijk stenen. Aan de hand van hun materialiteit onderzoek ik hoe tijd en ruimte zich verhouden binnen onze relatieve wereld.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'Conflicting Forms'. Wij, mensen, proberen onze controle op te leggen aan de natuurlijke wereld. Door geometrische vormen op te richten, doen we een poging het organische te overheersen en alles in hokjes te plaatsen. In dit project onderzoek ik deze voortdurende strijd.
Jade Kievits -
info
Dit werk is onderdeel de van de serie 'Conflicting Forms'. Wij, mensen, proberen onze controle op te leggen aan de natuurlijke wereld. Door geometrische vormen op te richten, doen we een poging het organische te overheersen en alles in hokjes te plaatsen. In dit project onderzoek ik deze voortdurende strijd.
Jade Kievits
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
infoIlja Kolosovs
-
info
Fragment uit "Hoe je je in het schilderij kunt verbergen" – Een scriptie over verbergen 2. Glans – Werk je schilderij af met een matte finish. Het licht dat vanuit het oppervlak het oog bereikt, hangt af van de albedo van het oppervlak – de hoeveelheid energie die door het oppervlak wordt weerkaatst – en van het medium tussen het reflecterende oppervlak en het oog. [25] Houd je schilderij daarom altijd vlak. De waarneming van reflectie en glans hangt samen met bepaalde statistische eigenschappen van het beeld, zoals de keuze van de doekweving, de verf of de gebruikte mediums. Omdat glanzende oppervlakken spiegelende reflectie vertonen – oftewel de spiegelachtige weerkaatsing van golven – worden ze sneller waargenomen dan matte oppervlakken.
Ines Kukrić -
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
info
Het lijkt erop dat de prinses nooit heeft bestaan en dat de prins een telecommunicatietoren is.
Ines Kukrić -
infoInes Kukrić
-
infoInes Kukrić
-
info
Piramides va zand in ondiep water. Heel vroeg in de morgen gefotografeerd bij windstil weer.
Nico Laan -
info
Dit standpunt maakt de lijnen van een gelijke afstand en lengte.
Nico Laan -
info
Een spoor van uitgestoken plakken sneeuw.
Nico Laan -
info
Rechte lijn van rivierstenen die de rivier oversteken.
Nico Laan -
info
Conische vorm in een droog gedeelte.
Nico Laan -
info
Anamorfose van een oplopende vorm.
Nico Laan -
info
Blokken aangestampt zand in een droge omgeving.
Nico Laan -
info
Een blokpatroon over een landschap met ondiepe plassen.
Nico Laan -
info
Rivierstenen opgestapeld in een halve cirkelvorm, oplopend in hoogte.
Nico Laan -
info
Anamorfose met ijzeroerstenen.
Nico Laan -
info
De waterlijn volgend binnen een kader.
Nico Laan -
info
Blokkenpatroon opgebouwd uit vlakken die met verschillend gereedscap zijn aangeharkt.
Nico Laan
-
info
“Ecologies of closeness” is een solotentoonstelling van Maya Erin Masuda die Queer(ed) Ecologies en alternatieve vormen van verwantschap verkent te midden van een beschadigde planeet. Naast Masuda’s ruimtelijke installatie ontvouwt de tentoonstelling zich gedurende vier maanden via een reeks kunstenaarsgesprekken en workshops. Geïnspireerd door Timothy Mortons concept van ‘Dark Ecology’ richt Masuda de aandacht op de ambivalente verstrengeling van ecologische intimiteit en toxiciteit. Ze volgt de bewegingen van specifieke chemicaliën terwijl deze zich binnen en tussen lichamen in ecologische gemeenschappen verspreiden. Haar onderzoek laat bovendien zien hoe bredere structurele lichamen, zoals natiestaten en institutionele autoriteiten, doordringen in individuele lichamen. Daarbij onderzoekt ze thema’s als nucleaire biopolitiek, reproductieve rechten en het wijdverbreide fenomeen van lichamelijke ontsteking. Vanuit dit perspectief formuleert Masuda’s voortdurende betrokkenheid bij Queer Ecologies een kader om met toxiciteit te denken en te leven, terwijl ze regressionistische impulsen weerstaat die dergelijke dualiteiten proberen te ontkennen. Ecologies of closeness roept uiteindelijk op tot een ontvankelijkheid voor stemmen die voortkomen uit medeplichtigheid, ambiguïteit en gedeeltelijke vormen van getuigenis.
Maya Erin Masuda -
info
Videolink: https://vimeo.com/1141621302 Wachtwoord: op aanvraag. De personages in deze video leven op een gewonde planeet. Ze nemen uit eigen beweging chemicaliën tot zich en kiezen ervoor een onclassificeerbaar queer bestaan te leiden, om te ontsnappen aan een heteroseksuele toekomstvisie die wordt gedomineerd door kinderen en reproductie, en door conventionele gendernormen. Geïnspireerd door het werk van Paul B. Preciado, Mel Chen en Heather Davis gaan zij met elkaar in gesprek over intimiteit en verwantschap. De herdefiniëring van familie en verwantschap die queer individuen ervaren, roept urgente vragen op over de soorten relaties die mensen kiezen en/of afwijzen als hun gemeenschappen van zorg, en over wat zij beschouwen als middelen voor voortzetting en reproductie. Door bovendien in te zoomen op een microscopisch kleine schaal, die van het molecuul, heroverweegt Masuda uiteenlopende entiteiten zoals bacteriën, dieren en land als onderdeel van een nieuwe gemeenschap. Daarbij laat ze zich leiden door de talloze chemische stoffen die het lichaam overstijgen en binnen de ecologische gemeenschap worden doorgegeven. Zo wordt het idee van een ‘planetaire verwantschap’ opnieuw bekeken: een vorm van verwantschap die zich horizontaal verspreidt en fundamenteel verschilt van verwantschap die gebaseerd is op verticale bloedbanden.
Maya Erin Masuda -
info
Videolink: https://vimeo.com/1141621302 Wachtwoord: op aanvraag. De personages in deze video leven op een gewonde planeet. Ze nemen uit eigen beweging chemicaliën tot zich en kiezen ervoor een onclassificeerbaar queer bestaan te leiden, om te ontsnappen aan een heteroseksuele toekomstvisie die wordt gedomineerd door kinderen en reproductie, en door conventionele gendernormen. Geïnspireerd door het werk van Paul B. Preciado, Mel Chen en Heather Davis gaan zij met elkaar in gesprek over intimiteit en verwantschap. De herdefiniëring van familie en verwantschap die queer individuen ervaren, roept urgente vragen op over de soorten relaties die mensen kiezen en/of afwijzen als hun gemeenschappen van zorg, en over wat zij beschouwen als middelen voor voortzetting en reproductie. Door bovendien in te zoomen op een microscopisch kleine schaal, die van het molecuul, heroverweegt Masuda uiteenlopende entiteiten zoals bacteriën, dieren en land als onderdeel van een nieuwe gemeenschap. Daarbij laat ze zich leiden door de talloze chemische stoffen die het lichaam overstijgen en binnen de ecologische gemeenschap worden doorgegeven. Zo wordt het idee van een ‘planetaire verwantschap’ opnieuw bekeken: een vorm van verwantschap die zich horizontaal verspreidt en fundamenteel verschilt van verwantschap die gebaseerd is op verticale bloedbanden.
Maya Erin Masuda -
info
Videolink: https://vimeo.com/1141621302 Wachtwoord: op aanvraag. De personages in deze video leven op een gewonde planeet. Ze nemen uit eigen beweging chemicaliën tot zich en kiezen ervoor een onclassificeerbaar queer bestaan te leiden, om te ontsnappen aan een heteroseksuele toekomstvisie die wordt gedomineerd door kinderen en reproductie, en door conventionele gendernormen. Geïnspireerd door het werk van Paul B. Preciado, Mel Chen en Heather Davis gaan zij met elkaar in gesprek over intimiteit en verwantschap. De herdefiniëring van familie en verwantschap die queer individuen ervaren, roept urgente vragen op over de soorten relaties die mensen kiezen en/of afwijzen als hun gemeenschappen van zorg, en over wat zij beschouwen als middelen voor voortzetting en reproductie. Door bovendien in te zoomen op een microscopisch kleine schaal, die van het molecuul, heroverweegt Masuda uiteenlopende entiteiten zoals bacteriën, dieren en land als onderdeel van een nieuwe gemeenschap. Daarbij laat ze zich leiden door de talloze chemische stoffen die het lichaam overstijgen en binnen de ecologische gemeenschap worden doorgegeven. Zo wordt het idee van een ‘planetaire verwantschap’ opnieuw bekeken: een vorm van verwantschap die zich horizontaal verspreidt en fundamenteel verschilt van verwantschap die gebaseerd is op verticale bloedbanden.
Maya Erin Masuda -
info
Videolink: https://vimeo.com/1141621302 Wachtwoord: op aanvraag. De personages in deze video leven op een gewonde planeet. Ze nemen uit eigen beweging chemicaliën tot zich en kiezen ervoor een onclassificeerbaar queer bestaan te leiden, om te ontsnappen aan een heteroseksuele toekomstvisie die wordt gedomineerd door kinderen en reproductie, en door conventionele gendernormen. Geïnspireerd door het werk van Paul B. Preciado, Mel Chen en Heather Davis gaan zij met elkaar in gesprek over intimiteit en verwantschap. De herdefiniëring van familie en verwantschap die queer individuen ervaren, roept urgente vragen op over de soorten relaties die mensen kiezen en/of afwijzen als hun gemeenschappen van zorg, en over wat zij beschouwen als middelen voor voortzetting en reproductie. Door bovendien in te zoomen op een microscopisch kleine schaal, die van het molecuul, heroverweegt Masuda uiteenlopende entiteiten zoals bacteriën, dieren en land als onderdeel van een nieuwe gemeenschap. Daarbij laat ze zich leiden door de talloze chemische stoffen die het lichaam overstijgen en binnen de ecologische gemeenschap worden doorgegeven. Zo wordt het idee van een ‘planetaire verwantschap’ opnieuw bekeken: een vorm van verwantschap die zich horizontaal verspreidt en fundamenteel verschilt van verwantschap die gebaseerd is op verticale bloedbanden.
Maya Erin Masuda -
info
Na de rampen in Fukushima en Tsjernobyl werden grote aantallen landbouwhuisdieren geslacht uit angst voor de consumptie van besmet vlees [1]. De angst voor straling had niet alleen invloed op het beleid rond dierlijk leven, maar bracht ook spanningen rond menselijke reproductieve rechten aan het licht. Verschillende getuigenissen maken zelfs melding van het systematisch aanmoedigen van abortussen [2]. In dit werk creëer ik, door posthumanistische temporaliteiten van vergaande melk, synthetische huid en chemisch verontreinigde planten te verweven in het ruimtelijke narratief, een omgeving waarin op zintuiglijke wijze kan worden onderzocht hoe technonationalistische biopolitiek zich manifesteert in de regulering van meer-dan-menselijk leven, de onderdrukking van queer gemeenschappen en het afdwingen van bevolkingscontrole via eugenetische logica’s. Door de circulatie van lichaamsvloeistoffen te volgen — die noch volledig menselijk, noch dierlijk, noch planetair zijn — wil ik urgente vragen opwerpen rond posthumanisme, intimiteit, pijn en queerness in de voorzienbare toekomst. Het werk onderzoekt relaties tussen mens en dier vanuit het perspectief van de selectie van levens in het licht van ecologische catastrofes. [1] International Atomic Energy Agency, Environmental Consequences of the Chernobyl Accident and their Remediation: Twenty Years of Experience, (International Atomic Energy Agency, Wenen, 2006). [2] Sebastian Pflugbeil, Henrik Paulitz, Angelika Claussen, Inge Schmitz-Feuerhake, Health Effects of Chernobyl 25 Years after the Reactor Catastrophe, (German Affiliate of International Physicians for the Prevention of Nuclear War (IPPNW), 2011).
Maya Erin Masuda -
info
Na de rampen in Fukushima en Tsjernobyl werden grote aantallen landbouwhuisdieren geslacht uit angst voor de consumptie van besmet vlees [1]. De angst voor straling had niet alleen invloed op het beleid rond dierlijk leven, maar bracht ook spanningen rond menselijke reproductieve rechten aan het licht. Verschillende getuigenissen maken zelfs melding van het systematisch aanmoedigen van abortussen [2]. In dit werk creëer ik, door posthumanistische temporaliteiten van vergaande melk, synthetische huid en chemisch verontreinigde planten te verweven in het ruimtelijke narratief, een omgeving waarin op zintuiglijke wijze kan worden onderzocht hoe technonationalistische biopolitiek zich manifesteert in de regulering van meer-dan-menselijk leven, de onderdrukking van queer gemeenschappen en het afdwingen van bevolkingscontrole via eugenetische logica’s. Door de circulatie van lichaamsvloeistoffen te volgen — die noch volledig menselijk, noch dierlijk, noch planetair zijn — wil ik urgente vragen opwerpen rond posthumanisme, intimiteit, pijn en queerness in de voorzienbare toekomst. Het werk onderzoekt relaties tussen mens en dier vanuit het perspectief van de selectie van levens in het licht van ecologische catastrofes. [1] International Atomic Energy Agency, Environmental Consequences of the Chernobyl Accident and their Remediation: Twenty Years of Experience, (International Atomic Energy Agency, Wenen, 2006). [2] Sebastian Pflugbeil, Henrik Paulitz, Angelika Claussen, Inge Schmitz-Feuerhake, Health Effects of Chernobyl 25 Years after the Reactor Catastrophe, (German Affiliate of International Physicians for the Prevention of Nuclear War (IPPNW), 2011).
Maya Erin Masuda -
info
Na de rampen in Fukushima en Tsjernobyl werden grote aantallen landbouwhuisdieren geslacht uit angst voor de consumptie van besmet vlees [1]. De angst voor straling had niet alleen invloed op het beleid rond dierlijk leven, maar bracht ook spanningen rond menselijke reproductieve rechten aan het licht. Verschillende getuigenissen maken zelfs melding van het systematisch aanmoedigen van abortussen [2]. In dit werk creëer ik, door posthumanistische temporaliteiten van vergaande melk, synthetische huid en chemisch verontreinigde planten te verweven in het ruimtelijke narratief, een omgeving waarin op zintuiglijke wijze kan worden onderzocht hoe technonationalistische biopolitiek zich manifesteert in de regulering van meer-dan-menselijk leven, de onderdrukking van queer gemeenschappen en het afdwingen van bevolkingscontrole via eugenetische logica’s. Door de circulatie van lichaamsvloeistoffen te volgen — die noch volledig menselijk, noch dierlijk, noch planetair zijn — wil ik urgente vragen opwerpen rond posthumanisme, intimiteit, pijn en queerness in de voorzienbare toekomst. Het werk onderzoekt relaties tussen mens en dier vanuit het perspectief van de selectie van levens in het licht van ecologische catastrofes. [1] International Atomic Energy Agency, Environmental Consequences of the Chernobyl Accident and their Remediation: Twenty Years of Experience, (International Atomic Energy Agency, Wenen, 2006). [2] Sebastian Pflugbeil, Henrik Paulitz, Angelika Claussen, Inge Schmitz-Feuerhake, Health Effects of Chernobyl 25 Years after the Reactor Catastrophe, (German Affiliate of International Physicians for the Prevention of Nuclear War (IPPNW), 2011).
Maya Erin Masuda -
info
Na de rampen in Fukushima en Tsjernobyl werden grote aantallen landbouwhuisdieren geslacht uit angst voor de consumptie van besmet vlees [1]. De angst voor straling had niet alleen invloed op het beleid rond dierlijk leven, maar bracht ook spanningen rond menselijke reproductieve rechten aan het licht. Verschillende getuigenissen maken zelfs melding van het systematisch aanmoedigen van abortussen [2]. In dit werk creëer ik, door posthumanistische temporaliteiten van vergaande melk, synthetische huid en chemisch verontreinigde planten te verweven in het ruimtelijke narratief, een omgeving waarin op zintuiglijke wijze kan worden onderzocht hoe technonationalistische biopolitiek zich manifesteert in de regulering van meer-dan-menselijk leven, de onderdrukking van queer gemeenschappen en het afdwingen van bevolkingscontrole via eugenetische logica’s. Door de circulatie van lichaamsvloeistoffen te volgen — die noch volledig menselijk, noch dierlijk, noch planetair zijn — wil ik urgente vragen opwerpen rond posthumanisme, intimiteit, pijn en queerness in de voorzienbare toekomst. Het werk onderzoekt relaties tussen mens en dier vanuit het perspectief van de selectie van levens in het licht van ecologische catastrofes. [1] International Atomic Energy Agency, Environmental Consequences of the Chernobyl Accident and their Remediation: Twenty Years of Experience, (International Atomic Energy Agency, Wenen, 2006). [2] Sebastian Pflugbeil, Henrik Paulitz, Angelika Claussen, Inge Schmitz-Feuerhake, Health Effects of Chernobyl 25 Years after the Reactor Catastrophe, (German Affiliate of International Physicians for the Prevention of Nuclear War (IPPNW), 2011).
Maya Erin Masuda -
info
“Ecologies of closeness” is een solotentoonstelling van Maya Erin Masuda die Queer(ed) Ecologies en alternatieve vormen van verwantschap verkent te midden van een beschadigde planeet. Naast Masuda’s ruimtelijke installatie ontvouwt de tentoonstelling zich gedurende vier maanden via een reeks kunstenaarsgesprekken en workshops. Geïnspireerd door Timothy Mortons concept van ‘Dark Ecology’ richt Masuda de aandacht op de ambivalente verstrengeling van ecologische intimiteit en toxiciteit. Ze volgt de bewegingen van specifieke chemicaliën terwijl deze zich binnen en tussen lichamen in ecologische gemeenschappen verspreiden. Haar onderzoek laat bovendien zien hoe bredere structurele lichamen, zoals natiestaten en institutionele autoriteiten, doordringen in individuele lichamen. Daarbij onderzoekt ze thema’s als nucleaire biopolitiek, reproductieve rechten en het wijdverbreide fenomeen van lichamelijke ontsteking. Vanuit dit perspectief formuleert Masuda’s voortdurende betrokkenheid bij Queer Ecologies een kader om met toxiciteit te denken en te leven, terwijl ze regressionistische impulsen weerstaat die dergelijke dualiteiten proberen te ontkennen. Ecologies of closeness roept uiteindelijk op tot een ontvankelijkheid voor stemmen die voortkomen uit medeplichtigheid, ambiguïteit en gedeeltelijke vormen van getuigenis.
Maya Erin Masuda -
info
“Ecologies of closeness” is een solotentoonstelling van Maya Erin Masuda die Queer(ed) Ecologies en alternatieve vormen van verwantschap verkent te midden van een beschadigde planeet. Naast Masuda’s ruimtelijke installatie ontvouwt de tentoonstelling zich gedurende vier maanden via een reeks kunstenaarsgesprekken en workshops. Geïnspireerd door Timothy Mortons concept van ‘Dark Ecology’ richt Masuda de aandacht op de ambivalente verstrengeling van ecologische intimiteit en toxiciteit. Ze volgt de bewegingen van specifieke chemicaliën terwijl deze zich binnen en tussen lichamen in ecologische gemeenschappen verspreiden. Haar onderzoek laat bovendien zien hoe bredere structurele lichamen, zoals natiestaten en institutionele autoriteiten, doordringen in individuele lichamen. Daarbij onderzoekt ze thema’s als nucleaire biopolitiek, reproductieve rechten en het wijdverbreide fenomeen van lichamelijke ontsteking. Vanuit dit perspectief formuleert Masuda’s voortdurende betrokkenheid bij Queer Ecologies een kader om met toxiciteit te denken en te leven, terwijl ze regressionistische impulsen weerstaat die dergelijke dualiteiten proberen te ontkennen. Ecologies of closeness roept uiteindelijk op tot een ontvankelijkheid voor stemmen die voortkomen uit medeplichtigheid, ambiguïteit en gedeeltelijke vormen van getuigenis.
Maya Erin Masuda -
info
“Ecologies of closeness” is een solotentoonstelling van Maya Erin Masuda die Queer(ed) Ecologies en alternatieve vormen van verwantschap verkent te midden van een beschadigde planeet. Naast Masuda’s ruimtelijke installatie ontvouwt de tentoonstelling zich gedurende vier maanden via een reeks kunstenaarsgesprekken en workshops. Geïnspireerd door Timothy Mortons concept van ‘Dark Ecology’ richt Masuda de aandacht op de ambivalente verstrengeling van ecologische intimiteit en toxiciteit. Ze volgt de bewegingen van specifieke chemicaliën terwijl deze zich binnen en tussen lichamen in ecologische gemeenschappen verspreiden. Haar onderzoek laat bovendien zien hoe bredere structurele lichamen, zoals natiestaten en institutionele autoriteiten, doordringen in individuele lichamen. Daarbij onderzoekt ze thema’s als nucleaire biopolitiek, reproductieve rechten en het wijdverbreide fenomeen van lichamelijke ontsteking. Vanuit dit perspectief formuleert Masuda’s voortdurende betrokkenheid bij Queer Ecologies een kader om met toxiciteit te denken en te leven, terwijl ze regressionistische impulsen weerstaat die dergelijke dualiteiten proberen te ontkennen. Ecologies of closeness roept uiteindelijk op tot een ontvankelijkheid voor stemmen die voortkomen uit medeplichtigheid, ambiguïteit en gedeeltelijke vormen van getuigenis.
Maya Erin Masuda
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
infoFabio Meinardi
-
info
Process of clay shaping and carving
Laura Modoni -
info
Infrastructure operates at every scale, from the inner structure of a living body to the political arrangements that organize collective life, it’s designed to go unnoticed, and it becomes visible only when it breaks. Construction sites and archaeological digs are the paradigm of this condition, as they expose it. Both are suspended in time, between the future and the past. Stand Until Fall occupies both simultaneously, surfacing the building's infrastructure, its temporality, its failures and vulnerabilities, questioning what it means to function, and celebrating the useless.
Laura Modoni -
info
Infrastructure operates at every scale, from the inner structure of a living body to the political arrangements that organize collective life, it’s designed to go unnoticed, and it becomes visible only when it breaks. Construction sites and archaeological digs are the paradigm of this condition, as they expose it. Both are suspended in time, between the future and the past. Stand Until Fall occupies both simultaneously, surfacing the building's infrastructure, its temporality, its failures and vulnerabilities, questioning what it means to function, and celebrating the useless.
Laura Modoni -
info
Infrastructure operates at every scale, from the inner structure of a living body to the political arrangements that organize collective life, it’s designed to go unnoticed, and it becomes visible only when it breaks. Construction sites and archaeological digs are the paradigm of this condition, as they expose it. Both are suspended in time, between the future and the past. Stand Until Fall occupies both simultaneously, surfacing the building's infrastructure, its temporality, its failures and vulnerabilities, questioning what it means to function, and celebrating the useless.
Laura Modoni -
info
Detail of the installation. Hand carved ceramic pipes
Laura Modoni -
info
High-voltage cable joints, once buried underground and discarded at a recycling center, resurface as obsolete organs of a dissected city. The aluminum emerges through cracks in the floating floor, hovering above what is overlooked, spilling out where the surface breaks
Laura Modoni -
info
High-voltage cable joints, once buried underground and discarded at a recycling center, resurface as obsolete organs of a dissected city. The aluminum emerges through cracks in the floating floor, hovering above what is overlooked, spilling out where the surface breaks
Laura Modoni -
info
High-voltage cable joints, once buried underground and discarded at a recycling center, resurface as obsolete organs of a dissected city. The aluminum emerges through cracks in the floating floor, hovering above what is overlooked, spilling out where the surface breaks
Laura Modoni -
info
Kinetic - interactive installation. A space where human presence interrupts the autonomy of an undisturbed habitat. Inspired by Gilles Clement’s Manifesto of the Third Landscape, which explores how abandoned and unclaimed areas flourish when left undisturbed, and by the behavior of crickets that fall silent when sensing danger, the installation becomes a space to listen and reflect on our role within the environment. What happens when the environment responds to human presence?
Laura Modoni -
info
Kinetic - interactive installation. A space where human presence interrupts the autonomy of an undisturbed habitat. Inspired by Gilles Clement’s Manifesto of the Third Landscape, which explores how abandoned and unclaimed areas flourish when left undisturbed, and by the behavior of crickets that fall silent when sensing danger, the installation becomes a space to listen and reflect on our role within the environment. What happens when the environment responds to human presence?
Laura Modoni -
info
Kinetic - interactive installation. A space where human presence interrupts the autonomy of an undisturbed habitat. Inspired by Gilles Clement’s Manifesto of the Third Landscape, which explores how abandoned and unclaimed areas flourish when left undisturbed, and by the behavior of crickets that fall silent when sensing danger, the installation becomes a space to listen and reflect on our role within the environment. What happens when the environment responds to human presence?
Laura Modoni -
info
Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
Detail of the process. Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
Art residency at Elounda, Creete
Laura Modoni -
info
"NaZesuur", group exhibition during Dutch Design week, Eindhoven
Laura Modoni -
info
"NaZesuur", group exhibition during Dutch Design week, Eindhoven
Laura Modoni -
info
"A room with a view" group exhibition at Pulchri studio, installation activated together with Katarina Kadijević and Luca Faraldi
Laura Modoni -
info
"A room with a view" group exhibition at Pulchri studio, installation activated together with Katarina Kadijević and Luca Faraldi
Laura Modoni -
info
"A room with a view" group exhibition at Pulchri studio, installation activated together with Katarina Kadijević and Luca Faraldi
Laura Modoni -
info
Series of drawings exploring fictional anatomies modeled on the human stomach, the beginning of an exploration of the interior that later moved toward the organs of the city
Laura Modoni -
info
Series of drawings exploring fictional anatomies modeled on the human stomach, the beginning of an exploration of the interior that later moved toward the organs of the city
Laura Modoni -
info
Series of drawings exploring fictional anatomies modeled on the human stomach, the beginning of an exploration of the interior that later moved toward the organs of the city
Laura Modoni -
info
The mold becomes the focus of the project; the technique becomes the subject.
Laura Modoni -
info
The mold becomes the focus of the project; the technique becomes the subject.
Laura Modoni -
info
The mold becomes the focus of the project; the technique becomes the subject.
Laura Modoni