Hannah Meijer

Lopend project

Markings is geïnspireerd op de sporen van de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen hout en schors, vaak pas zichtbaar wanneer een boom sterft. Ik fotografeer en documenteer oa. deze lijnen en raakte gefascineerd door hun gelijkenis met freeslijnen: constant in diepte en breedte. Ik ben een vermenselijkte versie van deze gangen gaan reproduceren met een frees in multiplex, een door mensen gemaakt hout materiaal. Tijdens dit proces ontdekte ik nog een overeenkomst: de lijnen doen denken aan teerstrepen op gerepareerd asfalt. Door deze vormen en materialen te combineren ontstaan panelen waarin natuur en stad, organisch en kunstmatig, samenvallen in een nieuw geheel.

Markings is geïnspireerd op de sporen van de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen hout en schors, vaak pas zichtbaar wanneer een boom sterft. Ik fotografeer en documenteer oa. deze lijnen en raakte gefascineerd door hun gelijkenis met freeslijnen: constant in diepte en breedte. Ik ben een vermenselijkte versie van deze gangen gaan reproduceren met een frees in multiplex, een door mensen gemaakt hout materiaal. Tijdens dit proces ontdekte ik nog een overeenkomst: de lijnen doen denken aan teerstrepen op gerepareerd asfalt. Door deze vormen en materialen te combineren ontstaan panelen waarin natuur en stad, organisch en kunstmatig, samenvallen in een nieuw geheel.

Markings is geïnspireerd op de sporen van de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen hout en schors, vaak pas zichtbaar wanneer een boom sterft. Ik fotografeer en documenteer oa. deze lijnen en raakte gefascineerd door hun gelijkenis met freeslijnen: constant in diepte en breedte. Ik ben een vermenselijkte versie van deze gangen gaan reproduceren met een frees in multiplex, een door mensen gemaakt hout materiaal. Tijdens dit proces ontdekte ik nog een overeenkomst: de lijnen doen denken aan teerstrepen op gerepareerd asfalt. Door deze vormen en materialen te combineren ontstaan panelen waarin natuur en stad, organisch en kunstmatig, samenvallen in een nieuw geheel.

Detail foto

Bij Symbols is een spanning te vinden binnen het materiaal, waarbij de ‘vlugge printerinkt’ contrasteert met het secuur scheppen van eigen papier. Op dit handgemaakte papier zijn weloverwogen collages te zien. In het dagelijks leven vindt, documenteert en archiveert Meijer diverse abstracte vormen uit haar omgeving, van natuurlijke tot stedelijke oorsprong. Deze vormen noemt zij ‘gevonden tekeningen’. Door ze uit hun context te halen te digitaliseren en te combineren, krijgen de ‘gevonden tekeningen’ in haar collages een nieuwe aanwezigheid en betekenis.

Bij Symbols is een spanning te vinden binnen het materiaal, waarbij de ‘vlugge printerinkt’ contrasteert met het secuur scheppen van eigen papier. Op dit handgemaakte papier zijn weloverwogen collages te zien. In het dagelijks leven vindt, documenteert en archiveert Meijer diverse abstracte vormen uit haar omgeving, van natuurlijke tot stedelijke oorsprong. Deze vormen noemt zij ‘gevonden tekeningen’. Door ze uit hun context te halen te digitaliseren en te combineren, krijgen de ‘gevonden tekeningen’ in haar collages een nieuwe aanwezigheid en betekenis.

Mijn serie werken genaamd Ode to The Bark Beetle zijn geïnspireerd op de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen het hout en de schors van bomen. Meestal worden deze gangen pas zichtbaar voor de mens wanneer een boom sterft en de schors begint los te laten. Ik ben deze gangen gaan fotograferen en documenteren. Ik associeer deze gangen met de holtes die je maakt wanneer je een frees gebruikt. Met frezen maak je bijna altijd een lijn met een constante diepte en breedte in hout. Nu ben ik deze kevergangen zelf gaan reproduceren in hout met behulp van een frees, maar dan niet in boomstammen zoals de kever het zou doen maar in materiaal dat door mensen is gemaakt: multiplex. Op deze manier probeer ik menselijke kevergangen te maken.

Mijn serie werken genaamd Ode to The Bark Beetle zijn geïnspireerd op de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen het hout en de schors van bomen. Meestal worden deze gangen pas zichtbaar voor de mens wanneer een boom sterft en de schors begint los te laten. Ik ben deze gangen gaan fotograferen en documenteren. Ik associeer deze gangen met de holtes die je maakt wanneer je een frees gebruikt. Met frezen maak je bijna altijd een lijn met een constante diepte en breedte in hout. Nu ben ik deze kevergangen zelf gaan reproduceren in hout met behulp van een frees, maar dan niet in boomstammen zoals de kever het zou doen maar in materiaal dat door mensen is gemaakt: multiplex. Op deze manier probeer ik menselijke kevergangen te maken.

Mijn serie werken genaamd Ode to The Bark Beetle zijn geïnspireerd op de schorskever. Deze kevers graven gangen tussen het hout en de schors van bomen. Meestal worden deze gangen pas zichtbaar voor de mens wanneer een boom sterft en de schors begint los te laten. Ik ben deze gangen gaan fotograferen en documenteren. Ik associeer deze gangen met de holtes die je maakt wanneer je een frees gebruikt. Met frezen maak je bijna altijd een lijn met een constante diepte en breedte in hout. Nu ben ik deze kevergangen zelf gaan reproduceren in hout met behulp van een frees, maar dan niet in boomstammen zoals de kever het zou doen maar in materiaal dat door mensen is gemaakt: multiplex. Op deze manier probeer ik menselijke kevergangen te maken.

Op deze zes werken zie je natuurlijke landschappen, soms met een huisje, die zijn gegenereerd door AI. Ik heb de AI instructies gegeven over de plaatsing van verschillende elementen, maar de uitvoering lag volledig bij de machine. Wat ik fascinerend vind, is hoe een technisch proces iets natuurlijks kan nabootsen, en juist de momenten waarop het net niet perfect is, vind ik het meest interessant. Vervolgens heb ik deze afbeeldingen door een borduurmachine laten verwerken. Ook deze machine gaf haar eigen interpretatie van hoe het beeld het beste vertaald kon worden naar borduurwerk. Ik heb geen keuzes gemaakt in de visuele uitwerking van de werken; alles is door machines bepaald. Het resultaat is een landschap dat twee keer door een machine is geproduceerd, maar dat toch de uitstraling heeft van een, misschien zelfs kneuterig, traditioneel landschap. De dualiteit, tussen techniek en handwerk, tussen AI en natuur, intrigeert me en is zowel in het concept als in de uitvoering aanwezig.

"In het werk Modern Cavemen Baskets komt het vermengen van ambacht en moderne materialen tot uiting. Hierin past Meijer de eeuwenoude techniek van mandenvlechten toe met elektrische snoeren. Uit deze onverwachte samenkomst ontstaat een spanning tussen traditie en technologie, waarbij het alledaagse, functionele object transformeert tot een gelaagde sculptuur die zowel het verleden als het heden oproept.”

76A4 is een muurvullende collage opgebouwd uit 76 A4’tjes. Hannah verzamelt in haar dagelijks leven abstracte vormen uit haar omgeving, vaak geïnspireerd door de natuur. Ze documenteert en archiveert deze vormen om er later digitale tekeningen van te maken. Vervolgens voegt ze deze tekeningen samen tot collages. In 76A4 zijn uitsluitend vormen uit de directe omgeving van de tentoonstelling gebruikt, waardoor de locatie gevangen wordt in één abstract beeld, alsof elke vorm een fragment van de plek en het moment draagt.

Close up

“Het Stramien en het Ongedwongen Licht” is een kunstinstallatie die werd gepresenteerd tijdens de groepsshow Ruimte waar het licht kan komen in de Janskerk, Utrecht. Het werk bestaat uit een 8 bij 14 meter grote brailletekst van cellofaan, met de boodschap: “De cycli van licht naar donker weer naar licht.” Het vaste stramien van de brailletekst en het raam staat in contrast met het vrije, bewegende licht dat erdoorheen valt en de tekst op muren en vloer telkens anders laat verschijnen. Door deze ontmoeting tussen structuur en vrijheid ontstaat een spel van vaste vorm en veranderlijk licht. De installatie speelt bovendien met tijd en perceptie. Naarmate het daglicht verandert, verschuift ook de projectie, waardoor de cycli van dag en nacht letterlijk zichtbaar en voelbaar worden. Tegelijkertijd balanceert het werk tussen abstractie en leesbaarheid: de brailletekst is visueel niet direct te ontcijferen, waardoor de toeschouwer wordt uitgenodigd om te vertragen, te observeren en zelf betekenis te vinden. Zo nodigt het werk uit tot een persoonlijke reflectie op de voortdurende overgang tussen licht en donker en op de spanning tussen vaste structuren en vrije beweging.

“Het Stramien en het Ongedwongen Licht” is een kunstinstallatie die werd gepresenteerd tijdens de groepsshow Ruimte waar het licht kan komen in de Janskerk, Utrecht. Het werk bestaat uit een 8 bij 14 meter grote brailletekst van cellofaan, met de boodschap: “De cycli van licht naar donker weer naar licht.” Het vaste stramien van de brailletekst en het raam staat in contrast met het vrije, bewegende licht dat erdoorheen valt en de tekst op muren en vloer telkens anders laat verschijnen. Door deze ontmoeting tussen structuur en vrijheid ontstaat een spel van vaste vorm en veranderlijk licht. De installatie speelt bovendien met tijd en perceptie. Naarmate het daglicht verandert, verschuift ook de projectie, waardoor de cycli van dag en nacht letterlijk zichtbaar en voelbaar worden. Tegelijkertijd balanceert het werk tussen abstractie en leesbaarheid: de brailletekst is visueel niet direct te ontcijferen, waardoor de toeschouwer wordt uitgenodigd om te vertragen, te observeren en zelf betekenis te vinden. Zo nodigt het werk uit tot een persoonlijke reflectie op de voortdurende overgang tussen licht en donker en op de spanning tussen vaste structuren en vrije beweging.

In Pressure III onderzoek ik de spanning tussen controle en overgave. Het harde stalen frame dwingt het zachte kleed in een onnatuurlijke positie, tegen de muur geperst, buiten de context waarvoor het bedoeld is. Dit contrast tussen rigiditeit en zachtheid, dwang en ontvankelijkheid, vormt de kern van het werk. Het is een spel van (dis)balans, waarin materialen elkaar beïnvloeden.

In Pressure III onderzoek ik de spanning tussen controle en overgave. Het harde stalen frame dwingt het zachte kleed in een onnatuurlijke positie, tegen de muur geperst, buiten de context waarvoor het bedoeld is. Dit contrast tussen rigiditeit en zachtheid, dwang en ontvankelijkheid, vormt de kern van het werk. Het is een spel van (dis)balans, waarin materialen elkaar beïnvloeden.

Gehele installatie Het werk bestaat uit een combinatie van handwerk en zachte materialen en onderzoekt hoogtelijnen. Tegelijkertijd legt het een subtiele spanning tussen uitleg en persoonlijke verhalen.

Gehele installatie Het werk bestaat uit een combinatie van handwerk en zachte materialen en onderzoekt hoogtelijnen. Tegelijkertijd legt het een subtiele spanning tussen uitleg en persoonlijke verhalen.