Lauriane Hancotte

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.

By the time I got all the cutlery and tableware set on the table, the soup was cold and I needed a nap. What are we doing this for?

By the time I got all the cutlery and tableware set on the table, the soup was cold and I needed a nap. What are we doing this for?

In collaboration with the artist Kes Lugt. This project questions all the public places where you would not wear your pyjamas, even though, I promise you, it is not illegal.

Everything is in the title. I was having leftover pasta that day.

Everything is in the title. I was having leftover pasta that day.

Everything is in the title. I was having leftover pasta that day.

Everything is in the title. I was having leftover pasta that day.

As the housing crisis in The Hague came worst then ever, I started wondering how big companies could start making money out of it.

As the housing crisis in The Hague came worst then ever, I started wondering how big companies could start making money out of it.

As the housing crisis in The Hague came worst then ever, I started wondering how big companies could start making money out of it.

It looks right, but not quite' onderzoekt ik deze choreografie van regels en gewoontes. In zorgvuldig geënsceneerde foto’s en korte teksten toont ze subtiele “misdragingen” aan de eettafel. Mijn werk speelt zich af in een klassieke eetkamer, waar ogenschijnlijke normaliteit langzaam verschuift en een stille spanning ontstaat. Uiteindelijk gaat dit project niet alleen over tafelmanieren, maar over de onzichtbare systemen die bepalen hoe we ons gedragen, hoe we erbij horen en hoe we ons tot elkaar verhouden. Ik baseerde mijn werk op maanden onderzoek naar de geschiedenis van westerse etiquette — van koninklijke diners tot alledaagse opvattingen over “hoe het hoort”. Elke foto is zorgvuldig opgebouwd: een vork nét iets te hoog, een hand iets te strak, een blik iets te lang. Ik testte hoe ver je kunt gaan tot iets er nog “goed” uitziet — maar toch niet helemaal klopt. Tijdens dat proces werd Ik zowel observator als onderwerp: ze volgde de regels, maar faalde er bewust in. De spanning tussen orde en verstoring vormt de kern van mijn werk.