Anja Bohnhof

Het doorlopende fotografische langetermijnproject »Zilt & Zout« verkent de verbindingen tussen natuur, cultuur en de geschiedenis van Nederland. Elke afbeelding nodigt de toeschouwer uit om de symbolische betekenis te ontrafelen en opnieuw naar de Nederlandse geschiedenis te kijken. De afgebeelde vrouw fungeert als een tijdloze verteller, wiens interacties met de zee, het strand en de duinen diepere verbindingen onthullen met de Nederlandse identiteit en maatschappelijke veranderingen.

Het doorlopende fotografische langetermijnproject »Zilt & Zout« verkent de verbindingen tussen natuur, cultuur en de geschiedenis van Nederland. Elke afbeelding nodigt de toeschouwer uit om de symbolische betekenis te ontrafelen en opnieuw naar de Nederlandse geschiedenis te kijken. De afgebeelde vrouw fungeert als een tijdloze verteller, wiens interacties met de zee, het strand en de duinen diepere verbindingen onthullen met de Nederlandse identiteit en maatschappelijke veranderingen.

»Nickname Amby« verkent de geschiedenis en symbolische betekenis van de Hindustan Ambassador als een weerspiegeling van de sociale, politieke en milieutransformaties in India. Sinds de productie in 1948 begon in Uttarpara nabij Kolkata, was de Ambassador decennialang aanwezig – als regeringsauto, gezinsvoertuig en gele taxi – en vormde hij het stadslandschap, het geluidslandschap en het dagelijks leven van Kolkata. In mijn werk wordt dit tastbaar gemaakt door een gerecreëerd model van de Amby, weergaven van de laatste overlevende taxi's en staged interventies in de openbare ruimte – waarmee de veranderingen in het dagelijks leven en de stedelijke ervaring worden gedocumenteerd.

»Nickname Amby« verkent de geschiedenis en symbolische betekenis van de Hindustan Ambassador als een weerspiegeling van de sociale, politieke en milieutransformaties in India. Sinds de productie in 1948 begon in Uttarpara nabij Kolkata, was de Ambassador decennialang aanwezig – als regeringsauto, gezinsvoertuig en gele taxi – en vormde hij het stadslandschap, het geluidslandschap en het dagelijks leven van Kolkata. In mijn werk wordt dit tastbaar gemaakt door een gerecreëerd model van de Amby, weergaven van de laatste overlevende taxi's en staged interventies in de openbare ruimte – waarmee de veranderingen in het dagelijks leven en de stedelijke ervaring worden gedocumenteerd.

»Nickname Amby« verkent de geschiedenis en symbolische betekenis van de Hindustan Ambassador als een weerspiegeling van de sociale, politieke en milieutransformaties in India. Sinds de productie in 1948 begon in Uttarpara nabij Kolkata, was de Ambassador decennialang aanwezig – als regeringsauto, gezinsvoertuig en gele taxi – en vormde hij het stadslandschap, het geluidslandschap en het dagelijks leven van Kolkata. In mijn werk wordt dit tastbaar gemaakt door een gerecreëerd model van de Amby, weergaven van de laatste overlevende taxi's en staged interventies in de openbare ruimte – waarmee de veranderingen in het dagelijks leven en de stedelijke ervaring worden gedocumenteerd.

»Nickname Amby« verkent de geschiedenis en symbolische betekenis van de Hindustan Ambassador als een weerspiegeling van de sociale, politieke en milieutransformaties in India. Sinds de productie in 1948 begon in Uttarpara nabij Kolkata, was de Ambassador decennialang aanwezig – als regeringsauto, gezinsvoertuig en gele taxi – en vormde hij het stadslandschap, het geluidslandschap en het dagelijks leven van Kolkata. In mijn werk wordt dit tastbaar gemaakt door een gerecreëerd model van de Amby, weergaven van de laatste overlevende taxi's en staged interventies in de openbare ruimte – waarmee de veranderingen in het dagelijks leven en de stedelijke ervaring worden gedocumenteerd.

»Nickname Amby« verkent de geschiedenis en symbolische betekenis van de Hindustan Ambassador als een weerspiegeling van de sociale, politieke en milieutransformaties in India. Sinds de productie in 1948 begon in Uttarpara nabij Kolkata, was de Ambassador decennialang aanwezig – als regeringsauto, gezinsvoertuig en gele taxi – en vormde hij het stadslandschap, het geluidslandschap en het dagelijks leven van Kolkata. In mijn werk wordt dit tastbaar gemaakt door een gerecreëerd model van de Amby, weergaven van de laatste overlevende taxi's en staged interventies in de openbare ruimte – waarmee de veranderingen in het dagelijks leven en de stedelijke ervaring worden gedocumenteerd.

In het Joegoslavië van de jaren 1960 hadden kunstenaars opmerkelijke ruimte voor creatieve verkenning, een periode die nu wordt gezien als een onafhankelijke uiting van moderniteit. Onder anderen creëerden de Servische kunstenaars Milan Popović en Aleksandar Lučović Lukijan surreële en metaforische werken. Tegenwoordig stelt een regering die sterk gericht is op nationalisme de vrijheid van meningsuiting ter discussie, terwijl nationaal georiënteerde en religieus getinte kunst wordt gepromoot. »The Other Side Of Reality« engageert zich met deze context door het opnieuw in scène zetten van geselecteerde werken van Popović en Lučović Lukijan, die het middelpunt van het project vormen.

In het Joegoslavië van de jaren 1960 hadden kunstenaars opmerkelijke ruimte voor creatieve verkenning, een periode die nu wordt gezien als een onafhankelijke uiting van moderniteit. Onder anderen creëerden de Servische kunstenaars Milan Popović en Aleksandar Lučović Lukijan surreële en metaforische werken. Tegenwoordig stelt een regering die sterk gericht is op nationalisme de vrijheid van meningsuiting ter discussie, terwijl nationaal georiënteerde en religieus getinte kunst wordt gepromoot. »The Other Side Of Reality« engageert zich met deze context door het opnieuw in scène zetten van geselecteerde werken van Popović en Lučović Lukijan, die het middelpunt van het project vormen.

De lokaal zogenoemde Pavement Typists buiten het High Court in Kolkata, India, brengen al decennialang hun werkdagen door op de stoepen voor het gerechtsgebouw. Vandaag de dag loopt dit beroep ten einde. De meeste typisten hebben de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, en hun typemachines—vaak Amerikaanse Remington-modellen—dienen al tientallen jaren als hun gereedschap. Deze machines, evenals de versleten werktafels waarop zij staan, dragen sporen van geleefde geschiedenis en ontelbare geschreven verhalen. Hun bescheiden inkomen wordt verdiend onder precaire omstandigheden in de open lucht, in alle weersomstandigheden—van moessonregens tot extreme hitte. Voor sommigen vormt dit nog steeds de belangrijkste bron van gezinsinkomen. Hun klanten zijn voornamelijk advocaten verbonden aan het High Court van Kolkata, die hun handgeschreven notities laten uittypen in het Engels dat daar nog steeds als rechtstaal wordt gebruikt. Deze werkrelaties strekken zich vaak uit over vele jaren. Vóór de digitale omslag, die de vraag naar analoge vaardigheden sterk deed afnemen, werkten er tot wel zestig typisten buiten het gerechtshof; vandaag zijn dat er nog ongeveer twintig. De serie Tables toont hun werktafels, typemachines, gereedschappen en persoonlijke bezittingen, gefotografeerd in een gehuurde ruimte nabij het High Court, in overleg met de eigenaren.

De lokaal zogenoemde Pavement Typists buiten het High Court in Kolkata, India, brengen al decennialang hun werkdagen door op de stoepen voor het gerechtsgebouw. Vandaag de dag loopt dit beroep ten einde. De meeste typisten hebben de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, en hun typemachines—vaak Amerikaanse Remington-modellen—dienen al tientallen jaren als hun gereedschap. Deze machines, evenals de versleten werktafels waarop zij staan, dragen sporen van geleefde geschiedenis en ontelbare geschreven verhalen. Hun bescheiden inkomen wordt verdiend onder precaire omstandigheden in de open lucht, in alle weersomstandigheden—van moessonregens tot extreme hitte. Voor sommigen vormt dit nog steeds de belangrijkste bron van gezinsinkomen. Hun klanten zijn voornamelijk advocaten verbonden aan het High Court van Kolkata, die hun handgeschreven notities laten uittypen in het Engels dat daar nog steeds als rechtstaal wordt gebruikt. Deze werkrelaties strekken zich vaak uit over vele jaren. Vóór de digitale omslag, die de vraag naar analoge vaardigheden sterk deed afnemen, werkten er tot wel zestig typisten buiten het gerechtshof; vandaag zijn dat er nog ongeveer twintig. De serie Tables toont hun werktafels, typemachines, gereedschappen en persoonlijke bezittingen, gefotografeerd in een gehuurde ruimte nabij het High Court, in overleg met de eigenaren.

Op een tafel in een atelier van de Cité Internationale des Arts in Parijs ontmoeten twee objecten uit de jaren zestig elkaar: een gele Remington-typemachine en een oranje architectenlamp. De lamp beweegt zich met een bijna bezielde kwaliteit rond de typemachine, alsof zij deze vergezelt in haar zoektocht naar inspiratie. De keuze voor deze setting is weloverwogen. De tafel, onderdeel van de oorspronkelijke inrichting van de studio’s, roept associaties op met creativiteit en artistiek erfgoed. De reeks speelt op geestige wijze met analoge communicatie en herinnert, zowel esthetisch als functioneel, aan een vervlogen tijdperk. Analogue presenteert deze ontmoeting als een nostalgische dialoog tussen objecten en nodigt uit tot reflectie op de verhouding tussen mens, machine, ruimte en tijd.

Toegang tot schoon water werd in 2010 door de Verenigde Naties erkend als een universeel mensenrecht. Ondanks de Internationale Actiedecade “Water – Source of Life” (2005–2015) blijft toenemende waterschaarste een mondiale uitdaging. De oorzaken liggen onder meer in structurele en cultureel bepaalde omgangsvormen met water, de voortgaande privatisering en de gevolgen van klimaatverandering, waarbij sociaal en economisch kwetsbare groepen het zwaarst worden getroffen. In veel dorpen in India ontbreken goed functionerende putten of betrouwbare watervoorzieningen, en is de toegang tot schoon drinkwater vaak onzeker. De gezondheidsgevolgen zijn vooral ernstig voor jonge kinderen. Vrouwen en meisjes, die doorgaans verantwoordelijk zijn voor het halen van water, leggen vaak lange afstanden af naar verre waterbronnen en dragen het water in containers—arbeid die ook de toegang van meisjes tot onderwijs kan beperken. Het werk richt zich zowel op deze concrete leefrealiteiten als op bredere mondiale vraagstukken. In geënsceneerde, surrealistische beelden dragen vrouwen watercontainers ondersteboven op hun hoofd, waardoor hun gezichten aan het zicht worden onttrokken—een nadrukkelijk gebaar dat wijst op een fundamenteel probleem. De foto’s werden gemaakt in twaalf dorpen van de Santal (Adivasi)-gemeenschap in het noorden van West-Bengalen, waar waterschaarste tegen het einde van het droge seizoen bijzonder nijpend wordt.

Toegang tot schoon water werd in 2010 door de Verenigde Naties erkend als een universeel mensenrecht. Ondanks de Internationale Actiedecade “Water – Source of Life” (2005–2015) blijft toenemende waterschaarste een mondiale uitdaging. De oorzaken liggen onder meer in structurele en cultureel bepaalde omgangsvormen met water, de voortgaande privatisering en de gevolgen van klimaatverandering, waarbij sociaal en economisch kwetsbare groepen het zwaarst worden getroffen. In veel dorpen in India ontbreken goed functionerende putten of betrouwbare watervoorzieningen, en is de toegang tot schoon drinkwater vaak onzeker. De gezondheidsgevolgen zijn vooral ernstig voor jonge kinderen. Vrouwen en meisjes, die doorgaans verantwoordelijk zijn voor het halen van water, leggen vaak lange afstanden af naar verre waterbronnen en dragen het water in containers—arbeid die ook de toegang van meisjes tot onderwijs kan beperken. Het werk richt zich zowel op deze concrete leefrealiteiten als op bredere mondiale vraagstukken. In geënsceneerde, surrealistische beelden dragen vrouwen watercontainers ondersteboven op hun hoofd, waardoor hun gezichten aan het zicht worden onttrokken—een nadrukkelijk gebaar dat wijst op een fundamenteel probleem. De foto’s werden gemaakt in twaalf dorpen van de Santal (Adivasi)-gemeenschap in het noorden van West-Bengalen, waar waterschaarste tegen het einde van het droge seizoen bijzonder nijpend wordt.