Luna Konings

In de stilte van de nacht, diep in het Nederlandse natuurgebied De Veluwe, wordt door een wildcamera een onverwacht signaal vastgelegd. Een wolf verschijnt, pauzeert alsof hij een andere aanwezigheid opmerkt. Het is Pan, de oude god van herders en de natuur, die is gekomen om met de wolf te spreken. Een hybride van mens en geit, Pan overbrugt de menselijke en niet-menselijke werelden en belichaamt de geest van de wildernis. Wat volgt, is een nocturnale conversatie tussen twee verbannen figuren: de ene verbannen uit het land, de andere uit onze verbeelding. In de installatie A Wild Encounter reflecteer ik op de recente heropleving van de wolf in Nederland door middel van een fictieve conversatie tussen de Wolf en Pan. Het werk bestaat uit archiefbeelden van wolven, vastgelegd door wildcamera’s in De Veluwe, een animatie van Pan, een gescripte dialoog en een bundel essays over de wolf, de wildernis en de rol van mythevorming en animatie. Met dit project probeer ik verder te gaan dan de mensgerichte en polariserende discussie rondom de terugkeer van de wolf. In plaats daarvan bekijk ik het door de lens van het fictieve en het meer-dan-menselijke, met behulp van storytelling om onze relatie tot het dier, het landschap en het idee van wildernis opnieuw te vormen.

Het boek Wild Imaginations hoort bij het werk A Wild Encounter en is een bundel van essays en illustraties over de wolf, het wilde en de rol van mythemaken en animatie.

(Op de foto: de installatie in Kunstfort bij Vijfhuizen) In de stilte van de nacht, diep in het Nederlandse natuurgebied De Veluwe, wordt door een wildcamera een onverwacht signaal vastgelegd. Een wolf verschijnt, pauzeert alsof hij een andere aanwezigheid opmerkt. Het is Pan, de oude god van herders en de natuur, die is gekomen om met de wolf te spreken. Een hybride van mens en geit, Pan overbrugt de menselijke en niet-menselijke werelden en belichaamt de geest van de wildernis. Wat volgt, is een nocturnale conversatie tussen twee verbannen figuren: de ene verbannen uit het land, de andere uit onze verbeelding. In de installatie A Wild Encounter reflecteer ik op de recente heropleving van de wolf in Nederland door middel van een fictieve conversatie tussen de Wolf en Pan. Het werk bestaat uit archiefbeelden van wolven, vastgelegd door wildcamera’s in De Veluwe, een animatie van Pan, een gescripte dialoog en een bundel essays over de wolf, de wildernis en de rol van mythevorming en animatie. Met dit project probeer ik verder te gaan dan de mensgerichte en polariserende discussie rondom de terugkeer van de wolf. In plaats daarvan bekijk ik het door de lens van het fictieve en het meer-dan-menselijke, met behulp van storytelling om onze relatie tot het dier, het landschap en het idee van wildernis opnieuw te vormen.

Persoonlijke exploratie van "frames".

Persoonlijke exploratie van "frames".

Het woord ‘human’(mens) is afgeleid van het woord 'humus', hetgeen aarde betekent. Dit roept de gedachte op dat wij afstammen van de “onderland”, de plek onder het aardoppervlak. Hoewel de mens nauw verbonden is met deze ondergrondse ruimte, blijft deze grotendeels onbekend en intrigerend voor ons. Het is een omgeving die zowel letterlijk als figuurlijk moeilijk te betreden is. Grotten kunnen worden gezien als natuurlijk gevormde scheuren in het aardoppervlak, die het voor de mens mogelijk maken om toegang te krijgen tot deze “onderland”. Met hun eigen visuele taal van vormen, die zich over miljoenen jaren hebben ontwikkeld, vormen zij ruimtes waar de verbeelding vrij kan bloeien en waar mysteries dichterbij lijken dan in de wereld boven de grond. Het werk “spelunking” exploreert deze visuele en conceptuele aspecten van de grot.

Een serie aan "sound-maps" waar bij ik luister naar de omgeving en dat visualiseer in een tekening.

Persoonlijke exploratie van "frames".

Persoonlijke exploratie van "frames".

Hand gemaakte deken met quilt techniek en hitte geperste illustraties en beeldmateriaal uit de feministische magazines Ain't I a Woman?

Digitale symbolen laten geen fysieke restanten achter en kunnen daardoor verloren gaan naarmate de aarde en samenlevingen met haar veranderen. Maar wat als ze fossiliseren en ontdekt worden tijdens een toekomstige archeologische opgraving? De installatie DigiGlyphs bouwt voort op het concept van technofossielen; de materiële resten van moderne samenlevingen die zichtbaar zullen zijn in de geologische lagen van de aarde in de verre toekomst. Bijna alle culturele objecten die gemaakt zijn, zijn ooit gegroeid of afgeleid uit de bronnen onder onze voeten. In deze installatie vinden zelfs de meest abstracte digitale symbolen, die schijnbaar onstoffelijk zijn, hun weg terug naar hun fysieke oorsprong. Voor toekomstige archeologen zullen DigiGlyphs de relikwieën zijn van onze tijd, die vragen oproepen over hoe wij door de (digitale) wereld zwierven.

Houtgehouwen voorwerp met gravures, verbonden aan een fictief kort verhaal dat ik heb geschreven, waarin een archeoloog reflecteert op het voorwerp dat een Sun-Disc wordt genoemd. Ze realizeert zich dat het voorwerp al jaren verkeerd geïnterpreteerd wordt. Wat haar collega’s dachten dat een oud wapen was, blijkt een voorwerp te zijn dat gerelateerd is aan en het bijhouden van gemeenschappen. Het verhaal was geïnspireerd door Ursula K. Le Guins essay The Carrier Bag Theory of Fiction.

Publicatie ontwerp van het hoofdstuk But I Love my Family! uit het essay Abolish the Family door Sophie Lewis. Al het beeldmateriaal komt uit de feministische magazines Ain’t I a Woman? uit de jaren 80.

Autonoom werk

Digitale symbolen laten geen fysieke restanten achter en kunnen daardoor verloren gaan naarmate de aarde en samenlevingen met haar veranderen. Maar wat als ze fossiliseren en ontdekt worden tijdens een toekomstige archeologische opgraving? De installatie DigiGlyphs bouwt voort op het concept van technofossielen; de materiële resten van moderne samenlevingen die zichtbaar zullen zijn in de geologische lagen van de aarde in de verre toekomst. Bijna alle culturele objecten die gemaakt zijn, zijn ooit gegroeid of afgeleid uit de bronnen onder onze voeten. In deze installatie vinden zelfs de meest abstracte digitale symbolen, die schijnbaar onstoffelijk zijn, hun weg terug naar hun fysieke oorsprong. Voor toekomstige archeologen zullen DigiGlyphs de relikwieën zijn van onze tijd, die vragen oproepen over hoe wij door de (digitale) wereld zwierven.

Het Wood Wide Web en het World Wide Web kunnen als tegenpolen worden gezien; de een natuurlijk groeiend, de ander door mensen vervaardigd. Maar als je er echt op ingaat, vertonen hun structuur en werking eigenlijk grote overeenkomsten. Wat als de myceliale wortels van het Wood Wide Web, die actief op zoek zijn naar nieuwe symbiotische partners, stuiten op de elektronische kabels die het World Wide Web ver onder de grond verbinden? Wat zouden ze tegen elkaar zeggen? Zouden ze elkaar mogen? En wat als ze verliefd zouden worden? In “WWW❦WWW” heb ik de potentiële relatie tussen natuurlijke en kunstmatige ondergrondse wortels visualiseerd. Met interactie en uitwisseling tussen de bezoeker en het werk stelde ik me nieuwe symbiotische verbindingen voor. Expositie in The Grey Space. Foto door Helena Roig.