Sabrina van den Heuvel

Rahim Redcar ontvouwt zich binnen Sabrina’s langdurige fotografische praktijk als een uitgebreide verkenning van een unieke aanwezigheid binnen de hedendaagse muziek. In deze serie volgt Sabrina Redcar door verschillende toestanden van kwetsbaarheid, fragiliteit, extase en vernieuwing, waarbij identiteit niet wordt benaderd als een vaststaande conditie, maar als een voortdurend proces van wording. Het werk onderzoekt de spanning tussen publieke verschijning en innerlijke ervaring en beweegt tussen performance en intimiteit, beweging en verstilling. Door een beeldtaal die balanceert tussen een mysterieuze, theatrale esthetiek en sculpturale zwart-witportretten wordt het lichaam een drager van herinnering, verlangen en transformatie. De serie onderzoekt de ruimte tussen het masker en het ware zelf, waar schoonheid en breekbaarheid naast elkaar bestaan. Onder het performatieve oppervlak onthult Rahim Redcar de complexe lagen van menselijke aanwezigheid, kwetsbaarheid en de voortdurende zoektocht naar verbinding en betekenis.

Rahim Redcar — Tussen aanwezigheid en wording Rahim Redcar ontvouwt zich binnen Sabrina’s langdurige fotografische praktijk als een uitgebreide verkenning van een unieke aanwezigheid binnen de hedendaagse muziek. In deze serie volgt Sabrina Redcar door verschillende toestanden van kwetsbaarheid, fragiliteit, extase en vernieuwing, waarbij identiteit niet wordt benaderd als een vaststaande conditie, maar als een voortdurend proces van wording. Het werk onderzoekt de spanning tussen publieke verschijning en innerlijke ervaring en beweegt tussen performance en intimiteit, beweging en verstilling. Door een beeldtaal die balanceert tussen een mysterieuze, theatrale esthetiek en sculpturale zwart-witportretten wordt het lichaam een drager van herinnering, verlangen en transformatie. De serie onderzoekt de ruimte tussen het masker en het ware zelf, waar schoonheid en breekbaarheid naast elkaar bestaan. Onder het performatieve oppervlak onthult Rahim Redcar de complexe lagen van menselijke aanwezigheid, kwetsbaarheid en de voortdurende zoektocht naar verbinding en betekenis.

DE BARMHARTIGE SAMARITAAN (2026) In deze serie uit 2026 verbeeldt Sabrina van den Heuvel een danser als de Barmhartige Samaritaan — een tijdloos symbool van belangeloze naastenliefde. De figuur staat voor het principe van helpen zonder voorwaarden: een handeling van compassie die zich niet laat bepalen door afkomst, status of identiteit. In de oorspronkelijke betekenis verwijst de Samaritaan naar degene die, buiten iedere sociale of culturele grens, zorg draagt voor de ander — puur vanuit menselijkheid. Binnen deze beelden wordt dat archetype opnieuw geladen via het lichaam van de danser. Beweging, spanning en kwetsbaarheid worden dragers van een universele boodschap: dat menselijkheid pas werkelijk zichtbaar wordt in de daad van het helpen zelf. De serie plaatst de Samaritaan niet in het verleden, maar in het nu — als een levende houding, als een ethiek van nabijheid. De onbaatzuchtige ander wordt daarmee niet alleen een figuur, maar een mogelijkheid in ieder mens.

Contritio Cordis is een multidisciplinair kunstproject van fotograaf Sabrina van den Heuvel. Het project vormt een artistieke confrontatie met thema’s als trauma, sociale uitsluiting, menselijke waardigheid, empathie en veerkracht. Projectomschrijving Na de lancering van de fotoserie Corpus Dei, opgenomen in Florence en Rome, reisde Sabrina van den Heuvel opnieuw naar Italië. In Volterra realiseerde zij een nieuwe reeks zwart-witfoto’s in het voormalige psychiatrische ziekenhuis, het Ospedale Psichiatrico di Volterra. Hier werkte zij met model Nicolò Giacopuzzi, die zij toevallig ontmoette en benaderde. In en rondom de verlaten instelling poseerde hij op uiteenlopende locaties. De omgeving – met haar dreigende, verstilde architectuur – draagt nog altijd de sporen van menselijke geschiedenis en psychisch lijden. De plek stond niet voor niets bekend als “the place of no return.” In deze indringende beelden belichaamt het model de innerlijke strijd van de mens op de grens tussen: lijden en veerkracht uitsluiting en erkenning eenzaamheid en verbinding Door het gebruik van close-ups en aandacht voor het fragiele lichaam ontstaat een intense visuele taal die gevoelens van angst, vervreemding en kwetsbaarheid oproept. Tegelijkertijd wordt de toeschouwer geconfronteerd met zijn eigen innerlijke wereld en de bredere maatschappelijke tijdgeest. Artistieke visie Het project vertrekt vanuit een existentiële benadering van het menselijk bestaan. Van den Heuvel onderzoekt hoe innerlijke crisis en kwetsbaarheid zichtbaar gemaakt kunnen worden in beeld. Haar werk staat in dialoog met de existentiële filosofie, onder andere van Albert Camus en Søren Kierkegaard. Waar Camus de spanning beschrijft tussen het menselijke verlangen naar betekenis en een zwijgende wereld, stelt Kierkegaard de fundamentele vraag: hoe wordt de mens zichzelf? Deze spanning tussen individu en werkelijkheid vormt een belangrijke onderlaag van het project. De toeschouwer wordt uitgenodigd na te denken over de omgang met zowel het lijden van anderen als het eigen innerlijke landschap.

Fragmenten van lichamen raken elkaar, drukken tegen elkaar aan, glijden langs huid. Het krijt hecht zich aan het oppervlak, breekt open, verspreidt zich. Elke beweging laat een spoor achter dat direct weer vervaagt. Het lichaam verschijnt niet als geheel, maar als een reeks handelingen: duwen, vasthouden, loslaten. Wat zichtbaar wordt is geen vorm, maar contact — kortstondig, intens, niet vast te houden. De lijnen suggereren begrenzing, maar houden niets op hun plaats. Ze verschuiven, verdwijnen en keren terug als residu op de huid. Controle en verlies daarvan vallen samen in hetzelfde gebaar. Wat overblijft is een beeld dat niet stabiliseert, maar blijft bewegen — tussen aanraking en verwijdering, tussen aanwezigheid en het moment waarop die al oplost.

Zelfportret met mijn Afghaanse Windhonden Bashir en Tiziano Dit zelfportret, geselecteerd en gepubliceerd in de Grote Nederlandse Kunstkalender 2024, toont Sabrina van den Heuvel in de intieme ruimte van haar atelier, samen met haar Afghaanse windhonden Bashir en Tiziano. Het beeld is geen geënsceneerd portret, maar een stille samenkomst van aanwezigheid — waarin kunstenaar en dieren dezelfde sfeer van rust, aandacht en vertrouwen delen. De Afghaanse windhond, met zijn verfijnde elegantie en bijna archetypische uitstraling, wordt zowel metgezel als spiegel: een levende aanwezigheid van gratie, afstand en toewijding. Binnen deze compositie wordt intimiteit niet bepaald door nabijheid alleen, maar door herkenning — een gedeelde taal voorbij woorden, opgebouwd uit loyaliteit, observatie en tijd. Het atelier wordt een drempelruimte: tussen werk en leven, tussen controle en overgave. Hier staat de kunstenaar niet los van haar wereld, maar wordt zij erin gedragen — door blik, door aanwezigheid en door verbondenheid. Dit beeld onthult een stillere laag binnen het oeuvre van Van den Heuvel: waar het kijken naar binnen keert en liefde niet verschijnt als verklaring, maar als bestaan in samenhang.

HET VERTICALE MOMENT – Victoria Koblenko in de Haagse Toren Voor deze shoot met Victoria Koblenko in de Haagse Toren stond alles in het teken van spanning, hoogte en overgave aan het moment. Op de hoogste verdiepingen van de toren, waar de stad onder je oplost in lijnen en lucht, werd het decor niet langer een achtergrond maar een fysieke ervaring. Klimmend door de architectuur, tussen constructie en leegte, ontstond een situatie waarin controle en kwetsbaarheid elkaar voortdurend raakten. Het was een shoot op de grens. Letterlijk. Smalle doorgangen, open hoogte, en een constante bewustwording van risico maakten dat elk beeld niet alleen geënsceneerd werd, maar geleefd moest worden. Victoria bewoog zich met een indrukwekkende concentratie door de ruimte — alsof ze het gebouw niet betrad, maar het tijdelijk overnam. Voor mij als fotograaf betekende dit een uitzonderlijk vertrouwen: toegang tot een locatie die niet alleen visueel krachtig is, maar ook fysiek veeleisend en potentieel gevaarlijk. Het maken van deze beelden vroeg om volledige focus, respect voor de ruimte en een absolute aanwezigheid in het moment. Deze serie draait niet om de toren zelf, maar om de ervaring van hoogte als mentale staat — tussen angst en controle, tussen schoonheid en risico.

DYING SLAVE (Corpus Dei – Jacopo Studies) Deze serie vormt het eerste mannelijke naakt binnen Corpus Dei, het doorbraakproject van Sabrina van den Heuvel. Het werk concentreert zich op Jacopo, die voor het eerst naakt poseerde tijdens deze sessie. Zijn lichaam wordt benaderd als sculpturale aanwezigheid, waarin kwetsbaarheid, spanning en stilte samenkomen. De serie is ontstaan vanuit intensief onderzoek naar Michelangelo, met bijzondere aandacht voor zijn anatomische studies en sculpturale benadering van het lichaam. Dit onderzoek vormt de visuele en conceptuele onderlaag van het werk. Het centrale beeld, Dying Slave, vormt het culminatiepunt van deze studie. Het is een hedendaagse interpretatie geïnspireerd op Michelangelo’s Gehurkte Jongeling en de klassieke beeldtraditie van de stervende slaaf. Het lichaam verschijnt hier op de grens tussen overgave en weerstand, tussen vorm en verdwijnen. Binnen deze context wordt het lichaam niet afgebeeld als narratief, maar als conditie: een sculpturaal en emotioneel veld waarin klassieke kunstgeschiedenis en hedendaagse fotografie samenkomen.

Corpus Dei is het internationale doorbraakproject van fotograaf Sabrina van den Heuvel. Ontwikkeld tijdens haar artist-in-residence aan het NIKI in Florence, vormt het werk een visuele dialoog met de Italiaanse renaissance, met Caravaggio en Michelangelo als belangrijkste referentiepunten. De serie werd inhoudelijk begeleid door de hoofdconservator van het Van Gogh Museum, wat het project verankert in een museale en kunsthistorische context van hoog niveau. Corpus Dei is uitgegeven door Lecturis en werd geselecteerd voor een prominente coverpositie binnen de uitgavenreeks — een belangrijke erkenning binnen de hedendaagse kunst- en fotografiewereld. In de serie wordt het mannelijke lichaam benaderd als sculpturale en emotionele drager van betekenis. Geïnspireerd door Michelangelo’s beeldhouwwerk en poëzie, onderzoekt Van den Heuvel thema’s als verlangen, spiritualiteit en kwetsbaarheid. De centrale figuur Jacopo belichaamt deze spanning tussen kracht en melancholie, geplaatst in architecturale en historische landschappen zoals de Villa van Hadrianus. Caravaggio’s clair-obscur vormt een terugkerend visueel uitgangspunt, waarin licht en duisternis elkaar versterken binnen een hedendaagse fotografische taal. Net als in Van Gogh Black & White komen in Corpus Dei universele emoties naar voren — extase, verlangen en verstilling — binnen een geïntegreerd universum van fotografie, kunst en poëzie.

De jury achtte de foto van de Afghaanse windhond van fotograaf Sabrina van den Heuvel een eervolle vermelding waard. Waarom? Het is een intrigerende. gekke foto, omdat je als kijker in eerste instantie niet goed weet wat je nu precies ziet, en áls je ziet wat het is, denk je: dat is niet echt. Is het een mens in een dierenpak? is het een dier? Het beeld is daarom ook fascinerend, omdat het dier op de achterpoten haast mens wordt. Bij deze foto is het vooral de originaliteit die je waardeert, het goed geziene, het haast absurde. De fotoprijs is een initiatief van het Verbond van Verzekeraars. De onafhankelijke jury voor De Fotoprijs bestond uit Rineke Dijkstra Wim Melis curator Noorderlicht Groningen.