Jeroen Zwaap

Kleine, plaatsgebonden experimenten lieten verhalen ontstaan door interactie in plaats van controle. In De Nieuwe Passage in Den Haag onderzocht ik hoe een winkelcentrum zelf een narratieve agent kon worden via twee gekoppelde systemen: een lichaamscamera die een mensloos 3D-model vormde, en een laptop die lichtveranderingen vertaalde in ritmisch geluid. Samen onthulden ze een spanning tussen behoud en leven, waarin technologie actief meeschreef aan betekenis en de passage veranderde in een site van gedeelde narrativiteit.

Kleine, plaatsgebonden experimenten lieten betekenis ontstaan door interactie in plaats van controle. In dit experiment werkte ik samen met storm Conall, waarbij veranderingen in licht — veroorzaakt door wind en bomen — werden omgezet in geluid. Het resultaat was geen opname, maar een klankspoor van een ontmoeting tussen mens, machine en natuur: een gedeelde narratieve ruimte waarin de storm zelf meesprak.

Kleine, plaatsgebonden experimenten lieten verhalen ontstaan vanuit het proces zelf. In Tokio onderzocht ik hoe geluid beeld kon vormen door stadsgeluiden live te vertalen naar kleur — rood voor lage tonen, groen voor middentonen, blauw voor hoge. Elke buurt liet zo haar eigen visuele spoor achter: fotografie als een levend proces van luisteren, vertalen en co-creëren tussen stad, technologie en tijd.

The Sensorium is een immersieve installatie waarin licht, vochtigheid en de adem van planten worden omgezet in geluid. In deze transductieve omgeving vervagen de grenzen tussen mens, technologie en natuur.

The Watcher Within is een poëtische, niet-verhalende film opgebouwd uit gevonden camerabeelden. Het werk transformeert surveillancemateriaal tot een reflectie op de internet gaze en het kijken zelf, waarbij alledaagse ruimtes veranderen in levende podia van menselijke aanwezigheid. De film betrekt de toeschouwer in de dynamiek van voyeurisme en maakt hem medeplichtig aan het veranderen van de werkelijkheid in een decor.

Forgetting Man is een traag experiment met verval — van beeld, herinnering en betekenis. Door The Falling Man 1.140 keer opnieuw te posten op Instagram, erodeert de foto tot een fragiel residu van licht en ruis. Het werk toont de kwetsbaarheid van digitaal geheugen en beschouwt vergeten als een stille, transformerende vorm van herinneren.