Koki Osawa

De eerste schilderij die ik ooit zag, was een imitatie die mijn vader als hobby had gemaakt. Het was “Lezend Meisje” van Jean Honoré Fragonard. Het portret van een vrouw in een citroengele jurk, liggend en verdiept in een boek, hing al zo lang als ik me kan herinneren aan de muur van de woonkamer. Dat schilderij, waarmee ik dagelijks leefde, werd echter plotseling door mijn vader weggegooid toen ik het ouderlijk huis verliet. Ik werd overvallen door een intens gevoel van verlies. Toch leed ik niet omdat ik de vrouw in het schilderij niet meer kon zien, maar omdat ik het geel in het schilderij niet meer kon ervaren. Hoewel de kwaliteit van de imitatie niet noemenswaardig was, zaten er in de verschillen tussen zijn versie en het origineel sporen van mijn vader. Dat deed me beseffen dat zijn werk niet alleen een kopie was van “Lezend Meisje”, maar ook een soort zelfportret. Deze ervaring gaf me veel inzichten over wat een schilderij werkelijk kan zijn. De vraag “Wie?” laat zich in dit geval niet met één antwoord beantwoorden. Niet alleen de vrouw in de titel werd afgebeeld op het platte doek, maar ook de aanwezigheid van mijn vader sluimert in de penseelstreken. Op diezelfde manier hoop ik met elke penseelstreek iets van mezelf te vangen op het doek. Want misschien is de vraag “Wie?” uiteindelijk een vraag aan mijzelf.