Adriana Duarte Costa

Zout beweegt door textiel en koper, oxideert, corrodeert, kristalliseert en verhardt deze structuren, terwijl er door hun interacties tegelijkertijd nieuwe kleuren en texturen ontstaan.

Zout beweegt door textiel en koper, oxideert, corrodeert, kristalliseert en verhardt deze structuren, terwijl er door hun interacties tegelijkertijd nieuwe kleuren en texturen ontstaan.

A Series of Speculative Existences is een doorlopende verzameling kleurpotloodtekeningen, stille studies van verbeeld leven. Deze wezens ontstaan ​​door de gelaagdheid van natuurlijke elementen. Geworteld in een praktijk van observatie, zorg en spel, breiden deze tekeningen mijn voortdurende onderzoek naar verstrengeling en onderlinge verbondenheid uit. Een ruimte waar het leven niet statisch is, maar in voortdurende onderhandeling tussen soorten, materialen en verhalen.

Op het eerste gezicht lijkt het werk misschien onbeweeglijk, maar na verloop van tijd onthult het zijn leven. Tekeningen gemaakt met natuurlijke pigmenten vervagen en veranderen langzaam door interactie met lucht, vocht en licht, en door te reageren op hun omgeving. De getekende wezens zijn hybride, denkbeeldige organismen. Ze zijn ontstaan ​​door het observeren van gedragingen en vormen in de natuur. Ze vertegenwoordigen speculatieve wezens die ideeën over onderlinge verbondenheid en wederzijdse invloed tussen soorten, materialen en systemen verbeelden. Naast deze tekeningen bevinden zich levende sculpturen, gemaakt van organische materialen en beplant met groeiende organismen. Wanneer ze water krijgen, sijpelt het overtollige water in de geëtste tekeningen eronder, en het water, dat langzaam roest en kleurt, druppelt op de textielelementen op de vloer van de installatie, waardoor zaden worden geactiveerd, van kleur veranderen en hun compositie in de loop der tijd subtiel verandert. Deze interactie creëert een voortdurende dialoog tussen levende en getekende vormen, tussen water, kleur, groei en uiteindelijk verval. Bezoekers die op verschillende momenten in de tentoonstelling konden terugkeren, kwamen verschillende momenten in de levenscyclus van het werk tegen.

Op het eerste gezicht lijkt het werk misschien onbeweeglijk, maar na verloop van tijd onthult het zijn leven. Tekeningen gemaakt met natuurlijke pigmenten vervagen en veranderen langzaam door interactie met lucht, vocht en licht, en door te reageren op hun omgeving. De getekende wezens zijn hybride, denkbeeldige organismen. Ze zijn ontstaan ​​door het observeren van gedragingen en vormen in de natuur. Ze vertegenwoordigen speculatieve wezens die ideeën over onderlinge verbondenheid en wederzijdse invloed tussen soorten, materialen en systemen verbeelden. Naast deze tekeningen bevinden zich levende sculpturen, gemaakt van organische materialen en beplant met groeiende organismen. Wanneer ze water krijgen, sijpelt het overtollige water in de geëtste tekeningen eronder, en het water, dat langzaam roest en kleurt, druppelt op de textielelementen op de vloer van de installatie, waardoor zaden worden geactiveerd, van kleur veranderen en hun compositie in de loop der tijd subtiel verandert. Deze interactie creëert een voortdurende dialoog tussen levende en getekende vormen, tussen water, kleur, groei en uiteindelijk verval. Bezoekers die op verschillende momenten in de tentoonstelling konden terugkeren, kwamen verschillende momenten in de levenscyclus van het werk tegen.

Detail of Alchemical Entanglements

Detail of Alchemical Entanglements

Detail of Alchemical Entanglements

Detail van Alchemical Entanglements

Detail van Alchemical Entanglements

Detail van Alchemical ENtanglements - het begin van de laatste fases in de levenscyclus van de installatie.

A Series of Speculative Existences is een doorlopende verzameling kleurpotloodtekeningen, stille studies van verbeeld leven. Deze wezens ontstaan ​​door de gelaagdheid van natuurlijke elementen. Geworteld in een praktijk van observatie, zorg en spel, breiden deze tekeningen mijn voortdurende onderzoek naar verstrengeling en onderlinge verbondenheid uit. Een ruimte waar het leven niet statisch is, maar in voortdurende onderhandeling tussen soorten, materialen en verhalen.

A Series of Speculative Existences is een doorlopende verzameling kleurpotloodtekeningen, stille studies van verbeeld leven. Deze wezens ontstaan ​​door de gelaagdheid van natuurlijke elementen. Geworteld in een praktijk van observatie, zorg en spel, breiden deze tekeningen mijn voortdurende onderzoek naar verstrengeling en onderlinge verbondenheid uit. Een ruimte waar het leven niet statisch is, maar in voortdurende onderhandeling tussen soorten, materialen en verhalen.

Een ruimte waar het leven niet statisch is, maar in voortdurende onderhandeling tussen soorten, materialen en verhalen.

Soil to Soul werd gecreëerd voor Weaving Bodies, een tentoonstelling samengesteld door Eliza Coulson in The Hidden Gardens in Glasgow – een groen toevluchtsoord verscholen achter de teruggewonnen tramremise Tramway. De tentoonstelling verweefde sculptuur, geluid, bewegend beeld en tekst en verkende verbondenheid, queer ecologie en de tedere verwevenheid tussen lichamen, land en meer-dan-menselijke verwanten. Als reactie hierop creëerde ik twee levende sculpturen en een print; werken die spreken tot de speelse, relationele verhalen van de natuur. Langzaam gegroeid in de studio en tentoonstellingsruimte, vereisen deze levende vormen zorg: water geven, observeren, reageren. Hun voortbestaan ​​is onzeker, wat de delicate balans weerspiegelt die elk levend wezen moet navigeren. Dit aandachtige proces wordt onderdeel van het stuk zelf, een stille choreografie van wederkerigheid. Geworteld in zintuiglijke en poëtische benaderingen, nodigt Soil to Soul uit tot reflectie op onderlinge afhankelijkheid: de manieren waarop we niet alleen, maar ook in relatie in stand worden gehouden.

Soil to Soul werd gecreëerd voor Weaving Bodies, een tentoonstelling samengesteld door Eliza Coulson in The Hidden Gardens in Glasgow – een groen toevluchtsoord verscholen achter de teruggewonnen tramremise Tramway. De tentoonstelling verweefde sculptuur, geluid, bewegend beeld en tekst en verkende verbondenheid, queer ecologie en de tedere verwevenheid tussen lichamen, land en meer-dan-menselijke verwanten. Als reactie hierop creëerde ik twee levende sculpturen en een print; werken die spreken tot de speelse, relationele verhalen van de natuur. Langzaam gegroeid in de studio en tentoonstellingsruimte, vereisen deze levende vormen zorg: water geven, observeren, reageren. Hun voortbestaan ​​is onzeker, wat de delicate balans weerspiegelt die elk levend wezen moet navigeren. Dit aandachtige proces wordt onderdeel van het stuk zelf, een stille choreografie van wederkerigheid. Geworteld in zintuiglijke en poëtische benaderingen, nodigt Soil to Soul uit tot reflectie op onderlinge afhankelijkheid: de manieren waarop we niet alleen, maar ook in relatie in stand worden gehouden.

Soil to Soul werd gecreëerd voor Weaving Bodies, een tentoonstelling samengesteld door Eliza Coulson in The Hidden Gardens in Glasgow – een groen toevluchtsoord verscholen achter de teruggewonnen tramremise Tramway. De tentoonstelling verweefde sculptuur, geluid, bewegend beeld en tekst en verkende verbondenheid, queer ecologie en de tedere verwevenheid tussen lichamen, land en meer-dan-menselijke verwanten. Als reactie hierop creëerde ik twee levende sculpturen en een print; werken die spreken tot de speelse, relationele verhalen van de natuur. Langzaam gegroeid in de studio en tentoonstellingsruimte, vereisen deze levende vormen zorg: water geven, observeren, reageren. Hun voortbestaan ​​is onzeker, wat de delicate balans weerspiegelt die elk levend wezen moet navigeren. Dit aandachtige proces wordt onderdeel van het stuk zelf, een stille choreografie van wederkerigheid. Geworteld in zintuiglijke en poëtische benaderingen, nodigt Soil to Soul uit tot reflectie op onderlinge afhankelijkheid: de manieren waarop we niet alleen, maar ook in relatie in stand worden gehouden.

Soil to Soul werd gecreëerd voor Weaving Bodies, een tentoonstelling samengesteld door Eliza Coulson in The Hidden Gardens in Glasgow – een groen toevluchtsoord verscholen achter de teruggewonnen tramremise Tramway. De tentoonstelling verweefde sculptuur, geluid, bewegend beeld en tekst en verkende verbondenheid, queer ecologie en de tedere verwevenheid tussen lichamen, land en meer-dan-menselijke verwanten. Als reactie hierop creëerde ik twee levende sculpturen en een print; werken die spreken tot de speelse, relationele verhalen van de natuur. Langzaam gegroeid in de studio en tentoonstellingsruimte, vereisen deze levende vormen zorg: water geven, observeren, reageren. Hun voortbestaan ​​is onzeker, wat de delicate balans weerspiegelt die elk levend wezen moet navigeren. Dit aandachtige proces wordt onderdeel van het stuk zelf, een stille choreografie van wederkerigheid. Geworteld in zintuiglijke en poëtische benaderingen, nodigt Soil to Soul uit tot reflectie op onderlinge afhankelijkheid: de manieren waarop we niet alleen, maar ook in relatie in stand worden gehouden.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

blimp, toot, jingle, fizz! is een compositie, speels levend, fotosynthetiserend en ademend - de textielsculptuur, teder bewoond door ontkiemende organismen en korstmossen. Ze draait zachtjes rond bij elke windvlaag en traceert onzichtbare ritmes in de ruimte die ze bewoont.

Natureza, morta? is een kleine installatie die is ontstaan ​​uit een van mijn stillevenstudies. De titel is een verwijzing naar de Portugese term voor "stilleven", wat letterlijk "dode natuur" betekent. Door levend mos en natuurlijke objecten te gebruiken die nog steeds aanwezig zijn (of een geest...), zoals stenen, schelpen en stokken, vraag ik me af hoe stilte, traagheid of verval ooit als levenloosheid kunnen worden bestempeld. Ik probeer natureza morta te verschuiven van een vaste artistieke categorie naar een stille provocatie: hoe kan het dode natuur zijn? Kan stilte vitaliteit, geheugen en stille levensvormen bevatten? In het hoofdstuk "Grammar of Animacy" van Robin Wall Kimmerer, uit het boek Braiding Sweetgrass, reflecteert deze installatie op het idee dat taal onze perceptie van de vitaliteit van de wereld vormgeeft. Kimmerer legt uit hoe inheemse talen levende eigenschappen toekennen aan elementen in de natuur die in het Westen vaak als inert worden beschouwd. In de Potawatomi-taal is een woord voor 'heuvel' een werkwoord, een wezen. Zoals Merlin Sheldrake opmerkt in zijn boek Entangled Life: een heuvel is altijd bezig een heuvel te zijn, hij is altijd aan het "heuvelen". Natureza, morta? nodigt uit tot een heroverweging van onze relatie met de natuurlijke wereld en dringt aan op erkenning van de subtiele, levende aanwezigheid die zelfs in stilte voortduurt.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.

Onze lichamen herinneren zich, niet alleen door gedachten, maar ook door de stille aandrang van geur, textuur en aanwezigheid. In Breeze of a Wandering Landscape onderzoek ik de diepe link tussen de zintuigen en het ruimtelijk geheugen. Geworteld in mijn praktijk en studie van textielkunst, is deze installatie voornamelijk vormgegeven door papier en geur – vluchtige materialen, gekozen vanwege hun kwetsbaarheid en hun vermogen om een ​​spoor vast te houden. Elk geweven stuk in deze ruimte is gemaakt van garen dat ik met papier heb geweven. Dit garen is subtiel doordrenkt met geur en draagt ​​een onzichtbare aanwezigheid met zich mee die door de lucht en in het lichaam reist. Terwijl bezoekers zich door de ruimte bewegen, worden hun lichamen onderdeel van het werk. De installatie staat niet stil; ze wordt bewogen door de bries van beweging, door adem, door aandacht. Geuren stijgen subtiel op uit de geweven vormen, omhullen de zintuigen en nodigen uit tot pauze. Dit wordt een lichamelijke ontmoeting, een sfeer om te bewonen. Door deze stille onderdompeling hoop ik een zachtaardig voorstel te doen: door te vertragen en af ​​te stemmen op de zachte signalen van onze omgeving, kunnen we beter begrijpen welke invloed onze omgeving op ons heeft.