Rosa van Walbeek

Still uit Long / ing, een experimentele film gemaakt tijdens een vijf maanden durende fietstocht van Santa Cruz de la Sierra in Bolivia naar Ushuaia in Argentinië. De film toont de constante beweging van de omgeving en landschap van de ​​fietser en speelt met snelheid en duur, in een poging om stilte in beweging en beweging in stilte vast te leggen. Begeleid door de vele verschillende geluiden van de wind, trekt een fluisterende stem je mee in de gedachten van deze mens die probeert te ontsnappen aan landschap, waar de omgeving die eindigt aan de grenzen van haar zintuigen de achtergrond vormt voor menselijk leven, om tot natuur te komen waarin ze weer dier is - en samenvalt met de aarde.

Still uit Long / ing, een experimentele film gemaakt tijdens een vijf maanden durende fietstocht van Santa Cruz de la Sierra in Bolivia naar Ushuaia in Argentinië. De film toont de constante beweging van de omgeving en landschap van de ​​fietser en speelt met snelheid en duur, in een poging om stilte in beweging en beweging in stilte vast te leggen. Begeleid door de vele verschillende geluiden van de wind, trekt een fluisterende stem je mee in de gedachten van deze mens die probeert te ontsnappen aan landschap, waar de omgeving die eindigt aan de grenzen van haar zintuigen de achtergrond vormt voor menselijk leven, om tot natuur te komen waarin ze weer dier is - en samenvalt met de aarde.

Still uit Long / ing, een experimentele film gemaakt tijdens een vijf maanden durende fietstocht van Santa Cruz de la Sierra in Bolivia naar Ushuaia in Argentinië. De film toont de constante beweging van de omgeving en landschap van de ​​fietser en speelt met snelheid en duur, in een poging om stilte in beweging en beweging in stilte vast te leggen. Begeleid door de vele verschillende geluiden van de wind, trekt een fluisterende stem je mee in de gedachten van deze mens die probeert te ontsnappen aan landschap, waar de omgeving die eindigt aan de grenzen van haar zintuigen de achtergrond vormt voor menselijk leven, om tot natuur te komen waarin ze weer dier is - en samenvalt met de aarde.

Still uit Long / ing, een experimentele film gemaakt tijdens een vijf maanden durende fietstocht van Santa Cruz de la Sierra in Bolivia naar Ushuaia in Argentinië. De film toont de constante beweging van de omgeving en landschap van de ​​fietser en speelt met snelheid en duur, in een poging om stilte in beweging en beweging in stilte vast te leggen. Begeleid door de vele verschillende geluiden van de wind, trekt een fluisterende stem je mee in de gedachten van deze mens die probeert te ontsnappen aan landschap, waar de omgeving die eindigt aan de grenzen van haar zintuigen de achtergrond vormt voor menselijk leven, om tot natuur te komen waarin ze weer dier is - en samenvalt met de aarde.

We zijn eraan gewend om niet in andermans huizen te kijken, maar heb je ooit de behoefte gevoeld om mee te luisteren? In Living Room Orchestra, een samenwerking met Annabel Schouten, nodigden we bezoekers van De Nacht van de Viool uit om door de ramen van Tivoli Vredenburg naar de stad te kijken en te luisteren. De bussen die voorbij razen, fietsers die elkaar inhalen, wandelaars, cafébezoekers en de ramen van huizen met brandende lichten. In vijf van deze huizen spelen mensen viool. Luisteren naar iemand die een ongekende muzikale ervaring beleeft in zijn of haar eigen omgeving, vormt het uitgangspunt van ons onderzoek. Hoe klinkt de dagelijkse dialoog tussen de viool en de bespeler? We zijn benieuwd hoe het bespelen van een instrument je innerlijke verbinding kan verdiepen, je vreugde kan brengen en je kan helpen persoonlijke uitdagingen aan te gaan. Hoe klinkt het als je iemand hoort spelen vanuit het verstand, en hoe klinkt het als je vanuit het hart speelt? In Living Room Orchestra belichten we de hoge eisen die we aan onszelf stellen. We leven momenteel in een maatschappij waarin bijna alles wat we produceren een afgewerkt product is. In dit werk vragen we de violisten om zich zeer kwetsbaar op te stellen en betrekken we het publiek bij hun reis naar het podium.

We zijn eraan gewend om niet in andermans huizen te kijken, maar heb je ooit de behoefte gevoeld om mee te luisteren? In Living Room Orchestra, een samenwerking met Annabel Schouten, nodigden we bezoekers van De Nacht van de Viool uit om door de ramen van Tivoli Vredenburg naar de stad te kijken en te luisteren. De bussen die voorbij razen, fietsers die elkaar inhalen, wandelaars, cafébezoekers en de ramen van huizen met brandende lichten. In vijf van deze huizen spelen mensen viool. Luisteren naar iemand die een ongekende muzikale ervaring beleeft in zijn of haar eigen omgeving, vormt het uitgangspunt van ons onderzoek. Hoe klinkt de dagelijkse dialoog tussen de viool en de bespeler? We zijn benieuwd hoe het bespelen van een instrument je innerlijke verbinding kan verdiepen, je vreugde kan brengen en je kan helpen persoonlijke uitdagingen aan te gaan. Hoe klinkt het als je iemand hoort spelen vanuit het verstand, en hoe klinkt het als je vanuit het hart speelt? In Living Room Orchestra belichten we de hoge eisen die we aan onszelf stellen. We leven momenteel in een maatschappij waarin bijna alles wat we produceren een afgewerkt product is. In dit werk vragen we de violisten om zich zeer kwetsbaar op te stellen en betrekken we het publiek bij hun reis naar het podium.

TideRide workshop: na een inleiding in de cartografie en de geschiedenis van kaarten fietsten we langs de Noordzee, slingerend over het zand terwijl we individueel de opkomende en terugtrekkende golven volgden. Bandensporen vormden een kronkelend pad en ieder volgde de steeds veranderende en temporele kustlijn van land en zee. Door lijnen te vergelijken die in het blauw van de zee zijn getekend, bespraken we het (non-)realisme en de (non-)objectiviteit van kaarten. Ieder experimenteerde met manieren om de steeds veranderende aard van het leven in de tijd te vatten in een handgetekende visualisatie. TideRide is een workshop die is ontwikkeld als onderdeel van ‘Temporal Mapping’, een fiets-, kunst- en onderzoeksproject dat de temporele dimensies, visualisatie en (non-)objectiviteit van kaarten onderzoekt. Ik doe dit door middel van een reeks evenementen, performatieve acties en artistieke resultaten die nieuwe manieren creëren om de aarde en haar temporele dimensies weer te geven.

TideRide workshop: na een inleiding in de cartografie en de geschiedenis van kaarten fietsten we langs de Noordzee, slingerend over het zand terwijl we individueel de opkomende en terugtrekkende golven volgden. Bandensporen vormden een kronkelend pad en ieder volgde de steeds veranderende en temporele kustlijn van land en zee. Door lijnen te vergelijken die in het blauw van de zee zijn getekend, bespraken we het (non-)realisme en de (non-)objectiviteit van kaarten. Ieder experimenteerde met manieren om de steeds veranderende aard van het leven in de tijd te vatten in een handgetekende visualisatie. TideRide is een workshop die is ontwikkeld als onderdeel van ‘Temporal Mapping’, een fiets-, kunst- en onderzoeksproject dat de temporele dimensies, visualisatie en (non-)objectiviteit van kaarten onderzoekt. Ik doe dit door middel van een reeks evenementen, performatieve acties en artistieke resultaten die nieuwe manieren creëren om de aarde en haar temporele dimensies weer te geven.

TideRide workshop: na een inleiding in de cartografie en de geschiedenis van kaarten fietsten we langs de Noordzee, slingerend over het zand terwijl we individueel de opkomende en terugtrekkende golven volgden. Bandensporen vormden een kronkelend pad en ieder volgde de steeds veranderende en temporele kustlijn van land en zee. Door lijnen te vergelijken die in het blauw van de zee zijn getekend, bespraken we het (non-)realisme en de (non-)objectiviteit van kaarten. Ieder experimenteerde met manieren om de steeds veranderende aard van het leven in de tijd te vatten in een handgetekende visualisatie. TideRide is een workshop die is ontwikkeld als onderdeel van ‘Temporal Mapping’, een fiets-, kunst- en onderzoeksproject dat de temporele dimensies, visualisatie en (non-)objectiviteit van kaarten onderzoekt. Ik doe dit door middel van een reeks evenementen, performatieve acties en artistieke resultaten die nieuwe manieren creëren om de aarde en haar temporele dimensies weer te geven.

TideRide workshop: na een inleiding in de cartografie en de geschiedenis van kaarten fietsten we langs de Noordzee, slingerend over het zand terwijl we individueel de opkomende en terugtrekkende golven volgden. Bandensporen vormden een kronkelend pad en ieder volgde de steeds veranderende en temporele kustlijn van land en zee. Door lijnen te vergelijken die in het blauw van de zee zijn getekend, bespraken we het (non-)realisme en de (non-)objectiviteit van kaarten. Ieder experimenteerde met manieren om de steeds veranderende aard van het leven in de tijd te vatten in een handgetekende visualisatie. TideRide is een workshop die is ontwikkeld als onderdeel van ‘Temporal Mapping’, een fiets-, kunst- en onderzoeksproject dat de temporele dimensies, visualisatie en (non-)objectiviteit van kaarten onderzoekt. Ik doe dit door middel van een reeks evenementen, performatieve acties en artistieke resultaten die nieuwe manieren creëren om de aarde en haar temporele dimensies weer te geven.

Installatie versie van mijn film 'How do I seek the light?' tijdens Trial and Errrorrr, waarin het publiek individueel in mijn tent op mijn slaapmatje gaat liggen, omringd door een slaapzak, een boek, een tandenborstel en een veer; de intieme omgeving van de weinige spullen die ik meenam op een lange fietstocht. In de tent vind je een scherm en een koptelefoon die je meevoert naar een herinnering. Door de koptelefoon klinkt een stem, zingend en sprekend, die vragen met je deelt over angst voor het donker, voor alleen kamperen en de kwetsbaarheid die daarbij hoort. De stem stelt de vraag wie een mens pijn doet; een ander mens en welke levende wezens; bossen, rotsen, gras, zaden en rivieren een mens kunnen beschermen.

Installatie versie van mijn film 'How do I seek the light?', waarin het publiek individueel in mijn tent op mijn slaapmatje gaat liggen, omringd door een slaapzak, een boek, een tandenborstel en een veer; de intieme omgeving van de weinige spullen die ik meenam op een lange fietstocht. In de tent vind je een scherm en een koptelefoon die je meevoert naar een herinnering. Door de koptelefoon klinkt een stem, zingend en sprekend, die vragen met je deelt over angst voor het donker, voor alleen kamperen en de kwetsbaarheid die daarbij hoort. De stem stelt de vraag wie een mens pijn doet; een ander mens en welke levende wezens; bossen, rotsen, gras, zaden en rivieren een mens kunnen beschermen.

Reflectieve text voor de publicatie van Bird's don't take the train but we do. Op uitnodiging van Xenia Klein (SE) reisde ik met een groep van zes kunstenaars naar Blekinge – een kleine archipel in het zuiden van Zweden – om een ​​residentie te creëren die relevant was voor de omgeving. Samen verkenden we vogelmigraties, palingvisserij, steenhouwen, persoonlijke jeugdherinneringen specifieke eetgewoonten binnen de context van de archipel cultuur van Blekinge.

Het project “Birds don’t take the train, but we do” transformeerde in een archiverings project en een artistieke weergave van het alledaagse, toegankelijk gemaakt via een online levend archief en een draagbare tentoonstelling in een doos: een schatkamer van gevonden verhalen, teksten, illustraties, ansichtkaarten, papieren sculpturen, een receptenboek en audiovisuele opnames van de ervaring. De inhoud is hier uitgesteld tijdens de tentoonstelling 'A scenic route to self' in Nest, Den Haag.

Het werk van Iris van Peppen gaat uit van belichaamd luisteren en live componeren, waarbij bijvoorbeeld iets dat als geluid wordt ingezet als een beeld kan eindigen, of iets dat als een beweging van een lichaam begint, het volgende moment slechts als geluid kan worden opgevat. Zij componeert beweging, door materialen, lichamen, licht en geluid samen te laten komen. Zowel lichtontwerper, componist, danser en choreograaf creëren samen ter plekke ervaringen van tijd en ruimte met verschillende materialen. Telkens verandert er iets, soms groot, soms klein, waardoor je je constant in een ander landschap waant. Een uitnodiging om alle zintuigen open te zetten. Ik ben bij dit werk betrokken als componist/performer/videograaf, constant wisselend van rol creëer ik beweging, beeld en geluid.

Het werk van Iris van Peppen gaat uit van belichaamd luisteren en live componeren, waarbij bijvoorbeeld iets dat als geluid wordt ingezet als een beeld kan eindigen, of iets dat als een beweging van een lichaam begint, het volgende moment slechts als geluid kan worden opgevat. Zij componeert beweging, door materialen, lichamen, licht en geluid samen te laten komen. Zowel lichtontwerper, componist, danser en choreograaf creëren samen ter plekke ervaringen van tijd en ruimte met verschillende materialen. Telkens verandert er iets, soms groot, soms klein, waardoor je je constant in een ander landschap waant. Een uitnodiging om alle zintuigen open te zetten. Ik ben bij dit werk betrokken als componist/performer/videograaf, constant wisselend van rol creëer ik beweging, beeld en geluid.

Publicatie MA thesis. In dit fysieke object dat je in je handen houdt, gemaakt van papier en inkt van bomen en planten, gevuld met woorden, beschrijf ik mijn zoektocht naar herverbinding met mijn omgeving. Ik wil ontdekken wat de relatie tussen mens en natuur definieert, hoe die is verwoest en hoe ik zelf die verbinding kan herstellen. Deze herverbinding dient als inspiratie om te leven en te creëren. De alternatieve manieren van handelen, denken en voelen die ik zal vinden, zullen mijn manier van communiceren, mijn werk en mijn artistieke praktijk beïnvloeden. Ik hoop anderen te inspireren om ook een proces van herverbinding aan te gaan. Om te leven als zintuiglijke wezens; mens, dier.

Publicatie MA thesis. In dit fysieke object dat je in je handen houdt, gemaakt van papier en inkt van bomen en planten, gevuld met woorden, beschrijf ik mijn zoektocht naar herverbinding met mijn omgeving. Ik wil ontdekken wat de relatie tussen mens en natuur definieert, hoe die is verwoest en hoe ik zelf die verbinding kan herstellen. Deze herverbinding dient als inspiratie om te leven en te creëren. De alternatieve manieren van handelen, denken en voelen die ik zal vinden, zullen mijn manier van communiceren, mijn werk en mijn artistieke praktijk beïnvloeden. Ik hoop anderen te inspireren om ook een proces van herverbinding aan te gaan. Om te leven als zintuiglijke wezens; mens, dier.

In het landschap van de grafische werkplaats van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag vind je plekken uit mijn verleden. Zijn het ook plekken van de toekomst? Een gletsjer hoog in de bergen, in vuur en vlam door de rode kleur van de zon. Langzaam heen en weer glijdend in de schaduw. Een zee, die verandert van donkerblauw naar lichtblauw. Golven die heen en weer bewegen terwijl een oranje zon stil aan de hemel hangt. Een kip die een door mensen aangelegde weg probeert over te steken. Waar eindigt het leefgebied van dit dier? Wat en wie behoort tot 'de natuur'? Een kast met een watervloer verbergt een pijp. Een cirkel onder het water, wederom door mensen gemaakt, wie woont daarin? De cirkel omsluit een ander, kleiner scherm. Een mens, kijkend naar een nog kleiner scherm, probeert de weg over te steken, precies zoals de kip dat probeerde. Tot wie wendt de mens zich in geval van twijfel? Welke intelligentie wordt geraadpleegd? Dit werk was een uitnodiging om een ​​reis door deze landschappen te maken, om je af te stemmen op hun ritmes, hun tempo. Om hun ruimtelijke spanning te ervaren terwijl ze gedwongen worden tot een plat oppervlak.

In het landschap van de grafische werkplaats van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag vind je plekken uit mijn verleden. Zijn het ook plekken van de toekomst? Een gletsjer hoog in de bergen, in vuur en vlam door de rode kleur van de zon. Langzaam heen en weer glijdend in de schaduw. Een zee, die verandert van donkerblauw naar lichtblauw. Golven die heen en weer bewegen terwijl een oranje zon stil aan de hemel hangt. Een kip die een door mensen aangelegde weg probeert over te steken. Waar eindigt het leefgebied van dit dier? Wat en wie behoort tot 'de natuur'? Een kast met een watervloer verbergt een pijp. Een cirkel onder het water, wederom door mensen gemaakt, wie woont daarin? De cirkel omsluit een ander, kleiner scherm. Een mens, kijkend naar een nog kleiner scherm, probeert de weg over te steken, precies zoals de kip dat probeerde. Tot wie wendt de mens zich in geval van twijfel? Welke intelligentie wordt geraadpleegd? Dit werk was een uitnodiging om een ​​reis door deze landschappen te maken, om je af te stemmen op hun ritmes, hun tempo. Om hun ruimtelijke spanning te ervaren terwijl ze gedwongen worden tot een plat oppervlak.