Joana Moedas

Dit werk is een re-enactment van collectief trauma als fysieke herinnering. Geïnspireerd door de bosbranden van Pedrógão Grande (Portugal, 2017), bestaat de installatie uit wassen sculpturale kopieën van objecten uit de scène. Door materialen als rubber en metaal na te bootsen, die vaak als duurzaam worden gezien, worden ze ondermijnd tot kwetsbaarheid; vergankelijk gemaakt en onvermijdelijk wegsmelten. Tijdens de tentoonstelling opnieuw gearrangeerd door artiesten, wordt het werk een daad van herinneren en opnieuw in kaart brengen van het traumatische als een collectieve ervaring, waarbij we de veiligheidsinfrastructuren waarvan we denken dat ze ons veilig houden in twijfel trekken en hoe we ermee omgaan als ze ons in de steek laten.

Een schilderij dat deel uitmaakt van de installatie 'Wax promise'

Het werk is een houten structuur in de vorm van een huis, volledig bedekt met synthetisch haar, die een constante mist stroom uitstraalt te midden van een gloeiend oranje licht. Als de kijker het 'huis' nadert, klinken geluiden van krakend hout en vuur van binnenuit. Onderdeel van het lopende onderzoek naar de veiligheidsinfrastructuren die dienen als fundamenten voor het leven, die dienen om de onlosmakelijke verbindingen die we vormen met deze objecten en idealen van bescherming in vraag te stellen.

De werken maken deel uit van de reeks 'herinnering' en fungeren als fragmenten van een groter, ver verhaal. Gebaseerd op archief- en persoonlijke foto's van een stervend ver familielid, zijn elementen van deze vreemde herinnering geschilderd op tweedimensionale oppervlakken, grijpend naar de emotionele ruimtes tussen kijker en verdwijnende herinneringen.

Als onderdeel van de serie 'recollection' worden meubels die te zien zijn op de originele archieffoto's opgeblazen en opnieuw gemaakt in tweedimensionale objecten die fysieke ruimte innemen.

Een still uit de performance en korte film 'Bringing the house home'