Liesbeth Bos

Een gemeenschappelijke interesse, de impact die wij hebben op onze wereld en consequenties hiervan op de maatschappij waar wij deel van zijn, is het uitgangspunt voor de presentatie op het platformsproject 2024. 4 kunstenaars nemen een standpunt in, vanuit het verleden, in het heden of met de blik op de toekomst. Of het nu gaat over het nucleaire afval, het steeds veranderende stadslandschap, de manier waarop wij ons verhouden tot het gebruik van de groene ruimte of over een dystopische samenleving de menselijke maat is steeds aanwezig in het werk.

Based on Calvino's text fragment 'facades' is the theme for this exhibition at scotty Berlin. Facades characterize urban enviroments. They act as facades of the city.

A rose is a rose is a ..... What you see is what you get. But be beware the are always more points of view.

bijdrage platformsproject 2020 en 2021

Een serie geschilderde werken geïnspireerd op de essentie van de fotobeelden.

Twee tentoonstellingen die elkaar ontmoeten in een ruimte. Je kan je afvragen hoe het breekbare bestaan zich verhoudt tot een plek in een stad? Geeft de één de ander ruimte? Ontstaat er een gesprek? Komen ze tot elkaar of houden ze afstand?

Every day life is questioned and used as inspiration for new artwork. Everyday facts are unraveld and reconstructed. In the cube installation a new reality is created.

Wandering through life, caught by breath-taking moments. Finding a balance between the fragmentary and impulsive world on the one hand and moments of reflection and beauty on the other. What is it about these moments? Is it the atmosphere, the light, more formal aspects such as colour or form…? By unravelling and reconstructing Liesbeth Bos tries to capture the quintessence of a moment that stands out. Moments are always connected to places. New images arise, a whole is created, a new reality, in which the concrete and the poetic meet each other in a balance of their own. Expressing the inexpressible, isn’t that the contemporary’s artists dilemma?

Inmiddels is 'er zijn meerdere wegen 2.0' een feit. Een serie geschilderde werken geïnspireerd op de essentie van de fotobeelden uit het project er zijn meerder wegen. Een voorbeeld.

It seems as if the users or owners of the rooms in this building have stopped their work and left. A desolate atmosphere, with visible remains of use; a cupboard along a wall, a window frame in decay, a japanese girl on a poster, a ladder, suitcases. The feeling of home is under pressure. With relatively small interventions Liesbeth Bos reflects on the desolate, displaced feeling in the building and its affected skin. Liesbeth Bos heals the skin of the building in a photo-installation. She makes an effort to ‘repair’ injuries with photography: in or near damaged parts of walls and windows she will ‘implant’ pieces of Dutch ‘skin’ in the walls, fences, windows of the Foundry. Next to the photo a nameplate will mention the place of origin of the implantate and the date of the implantation. The question arises will this photo installation bring back the feeling of home or just emphasis the feeling of desolation?

De acht topgevels, steeds centraal in het vlak, zijn gefotografeerd tegen een keiharde, compromisloos blauwe lucht, niet het geruststellende blauw van een zomerdag aan het strand, maar eerder een soort bijna tweedimensionale, confronterende muur van blauw waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Opnieuw is sprake van fragmenten die uit hun context zijn gelicht, de context van de lange Laan van Meerdervoort, beurtelings saai en architectonisch en historisch interessant. Maar hier argumenteren ze voor zichzelf en weg uit hun dagelijkse pittoreske omgeving bieden ze iets onrustbarends; stuk voor stuk worden ze even ongenaakbaar als hun hardblauwe achtergrond waartegen ze enerzijds afsteken maar die ze anderzijds ook weerspiegelen in een serie die bijna exotische beelden oplevert met als gemeenschappelijk teken één of twee omhoog rijzende pinakels die zich in het blauw lijken te boren. De uitstraling van het Haagse herenhuis lijkt te zijn verruild voor die van een anoniem, ongenaakbaar fort, waaruit iedere vertrouwdheid is geweken terwijl die in de titel en de eerste blik juist wel werd gesuggereerd. Het resultaat is een merkwaardig soort vervreemding waarbij men zich niet meer thuis kan voelen in de eigen omgeving.

Een jaar lang ga ik elke week met mijn camera naar buiten om een foto te maken. De foto's zijn te zien als een verzameling. In de loop van het jaar is de betekenis van deze verzameling duidelijk geworden. Vragen zijn beantwoord en er zijn nieuwe ontstaan. Licht is een opvallend thema. Zelfs als zon ontbreekt op donker dagen gaan de beelden vaak over de zeggingskracht van licht en zijn ze een poging dit vast te leggen. Verder valt een confrontatie op tussen de werkelijkheid van alle dag en een groter perspectief. Vanuit verschillende gezichtspunten is gekeken, kan dit in één beeld? Kan een beeld zo gelaagd zijn dat meerdere gezichtspunten tegelijk zichtbaar worden? Naast licht is kleur een thema. Licht en kleur, is licht kleur? Bestaat kleur door de aanwezigheid van licht? Verder vallen structuur, herhaling en ritme op. Schoonheid als manier om aandacht te vestigen, om de kijker te verleiden. Eenmaal verleid zie je, door beter te kijken, dat er meer is, meerdere betekenissen. Soms prettig, soms met een scherp randje, soms om over na te denken. Kijken en zien zijn belangrijke begrippen. De foto’s zijn uit de context van het weekritme gehaald. Er zijn series mee gemaakt, mijn wereld heb ik ermee gecreëerd. Ik leen beelden uit de echte wereld en leg ze vast als een moment. Eigenlijk isoleer hierdoor het beeld. Haal het uit zijn oorspronkelijke context. Vervolgens stel ik een nieuw beeld samen. Eigenlijk creëer of componeer ik een nieuw, verrassend, overweldigend gezicht op de wereld, mijn wereld. Inmiddels is 'er zijn meerdere wegen 2.0' een feit. Een serie geschilderde werken geïnspireerd op de essentie van de fotobeelden.

Paraplu’s naar westerse smaak, made in China of Taiwan. Vervolgens de halve wereld over getransporteerd en bij een beetje tegenwind achteloos in de goot gegooid. Een ‘mooi’ voorbeeld van globalisering? Hergebruikte paraplu’s als een zwerm kleurrijke vrolijke vogels in het Atrium van het ISS, zo divers als de studenten zelf.

Het moment net voor de zon ondergaat is beginpunt van het beeldend proces voor deze Windnomade. Aan de ene kant vanaf het duin en aan de andere kant vanaf de dijk gekeken.