Haye Smith

In die steeds terugkerende voorwerpen in je werk, het gasmasker en het korset, Haye, wat is dat voor merkwaardige fascinatie. “ Het zijn echt tegenpolen. De voordehand liggende conclusie zal toch zijn, dat we hier te maken hebben met Eros en Thanatos of theatraler, symbolen van leven en dood, maar geen misverstand hierover, dat is een rationalisatie achteraf. Op een keer teken je een korset, het heeft grafische aspecten, het benadrukt de plastische vorm van het naakt en om onnaspeurlijke redenen blijf je het gebruiken. Het is nu eenmaal zo dat al wil je nog zo bewust iets concipiëren er altijd onbewuste factoren meespelen. Als ik een vaag idee heb voor een schilderij ga ik tekenen en het kan zijn dat er iets ontstaat dat weinig met het oorspronkelijke idee heeft te maken. Het witte doek biedt je nu eenmaal totale vrijheid. In de terminologie van Sartre ben je gedoemd tot vrijheid, immers de mogelijkheden zijn onbegrensd. Wat kun je anders doen dan te proberen in het creatieve proces erachter zien te komen wat voor jou essentieel is en te streven naar authenticiteit. Zo heb ik gemerkte dat in mijn werk sprake is van een vermoeden van drama en een hang naar het weergeven van verval. Het sleetse heeft vaak schoonheid.” Fragment uit een interview met Gerry Mehrtens, cultuurfilosoof. (auteur van o.a. “Oog om oor, wat is er met de hartstocht gebeurd.” Uitg. Damon 2001)