Rik Buter

Mijn werk grijpt sterk terug naar etsen en gravures van weleer. Daar zit ruimtelijkheid en lichtval in en ze zijn vaak anecdotisch. Die gegevens gebruik ik als een soort uitgangspunten. Het is fascinerend dat je met lijnen zetten een soort realiteit kunt creëeren, een plek die toegankelijk is met dingen die tastbaar zijn. Je moet daarvoor wel een soort wetmatigheden volgen. Een lijn heeft dan een functie: deze lijn is de omtrek van een vorm, bijvoorbeeld een tafelpoot. Deze lijntjes vormen samen de schaduw daarvan op de grond (samen heten ze arcering). Tijdens het tekenen ben ik mij bewust van deze identiteit van de lijn. Het grote verschil tussen mij en een tekenaar uit de zeventiende eeuw is dat ik daar niet aan vastzit. Ik kan allemaal lijnen zetten zonder functie of de functie achteraf bedenken. Ik kan vrij bewegen en reageren op wat er gebeurt. Dat is de kern van waaruit mijn tekeningen ontstaan. De combinatie van het expressieve of abstrakte met het duidbare brengt een soort onderbewuste naar boven. Een plek die tegelijkertijd toegankelijk en ontoegankelijk is.