Sun Yoo

Deze performance onderzoekt de staat van het menselijk bestaan ​​door middel van alledaagse ingrediënten en keukengerei: witte radijs, rode saus, een snijplank, een mes en een bord. Ik vroeg me af: waarom kon ik dit gevoel van isolatie en vervreemding niet wegnemen? Was het een cultureel verschil? Het verlangen om goed te zijn, gevoelens van medeleven, jaloezie, afgunst of verlangen? Deze emoties onthullen een soort dualiteit. Ze zijn natuurlijk voor de mens, maar wanneer ze sterk naar boven komen, voorbij de schijn, worden ze vaak een basis voor oordeel – anderen gelijkstellen aan, of lager stellen dan, jezelf. In het Koreaans bestaat er een woord dat hier direct mee verband houdt: kkakdugi. Het verwijst zowel naar een soort kimchi van radijsblokjes als, in de spreektaal, naar een 'buitenstaander'. Mijn performance begon met deze metafoor als een manier om mijn eigen positie in een nieuwe omgeving te beschrijven. Maar naarmate ik verder over het werk nadenk, groeit het verder dan autobiografie. Het wijst op iets fundamentelers over de menselijke natuur: onze emoties, onze leefpatronen en de tweeslachtigheid die in ons allen schuilt. De voorstelling is een voortdurend onderzoek naar deze menselijke eigenschappen.

Deze performance is ontstaan ​​uit dagelijkse observaties die ik in tekeningen vastlegde. Het ging om dingen die ik niet fysiek kon grijpen of vasthouden, zoals repetitieve machinebewegingen of onbedoelde geluiden. Uiteindelijk heb ik deze vertaald naar een fysieke performance.