www.haagsekunstenaars.nl - Stroom Den Haag

Omschrijving werk

Marleen Sleewits: "De foto’s die ik maak zijn het resultaat van een onderzoek naar het niet verbonden zijn met de ruimte waarbinnen ik mij bevindt. Bepaalde ruimtes en plekken in de stedelijke omgeving roepen een conflicterend gevoel in mij op. Het is alsof je losstaat van de werkelijke plek en tijd, maar tegelijkertijd ook een esthetische ervaring beleeft. Mijn werk is dus een verbeelding van een persoonlijk stedelijk gevoel. Om dit gevoel te omschrijven wil ik een tekst aanhalen van Haruki Murakami: “Hoe dan ook, ik bleef door die lange gang achter haar aanlopen. Het was werkelijk een lange gang. We gingen hoeken om, gingen korte trappen op en af, en liepen alles bij elkaar zeker net zo ver als in vijf of zes gewone gebouwen. Maar ondanks al dat geloop scheen de omgeving nooit te veranderen. Marmeren vloeren, muffin-witte wanden, houten deuren met willekeurige kamernummers. Roestvrijstalen deurknoppen. Geen raam te zien.” De beklemmende sfeer die uit deze tekst spreekt vind ik op veel alledaagse plekken. Naast het unheimische zoek ik een soort magische schoonheid. Juist de spanning tussen deze twee vind ik interessant. De plekken moeten aantrekken en tegelijkertijd ook afstoten. Deze tegengesteldheid wordt fysiek versterkt door de enorme scherpte in mijn foto’s. Details zoals lichtknopjes en scharnieren, maar ook structuren in bijvoorbeeld de muren, zijn haast onwerkelijk scherp. Doordat de ruimtes een decorachtig karakter hebben kan je echter twijfelen aan de echtheid van de afgebeelde plek. Dit aspect probeer ik op allerlei manieren te versterken door mogelijke referenties in het beeld weg te laten. Zo zijn er bijvoorbeeld nooit mensen of andere details aanwezig, die informatie kunnen geven over de schaal en verhouding van de afgebeelde plek. Je vraagt je hierdoor af hoe groot de afgebeelde plek in werkelijkheid is, wat zorgt voor een gevoel van disconnectie. Nadat ik een opname heb gemaakt kies ik zorgvuldig welke details en (menselijke) sporen ik wel of niet wil behouden. Dit voer ik door totdat er een perfecte spanning ontstaat. Het gevolg is dat je als beschouwer steeds opnieuw inzoomt op een detail om vervolgens het gehele werk weer van een afstand te bekijken. De foto’s zijn geprint op mat aquarelpapier en gepresenteerd zonder glas ervoor. Dit minimaliseert de afstand tussen de kijker en zorgt ervoor dat je geen last hebt van reflecties. Je kan hierdoor bijna in de foto kruipen en je fysiek aanwezig in de afgebeelde ruimte voelen. Dit gevoel contrasteert met de afstandelijkheid van de locaties en vertaalt letterlijk het spanningsveld dat ik ervaar wanneer ik op deze plekken aanwezig ben."