Theodora Plas

Het nieuwe werk van Theodora Plas verschilt sterk van haar eerdere werk waarin kleurrijke verticale banen, verweven met tekst een grote rol speelde - al sluit het wel aan bij de collages die zij gedurende haar hele loopbaan als kunstenaar al maakte. Het sluit zelfs aan bij een veel vroegere periode uit haar leven: als kind van een vader die in een Jappenkamp gezeten had en zijn familie grotendeels verloor, ontwikkelde ze al op zeer jonge leeftijd een grote belangstelling voor de onmetelijke onmenselijkheden van de tweede wereldoorlog. Pas na een bezoek aan Auschwitz kwam dit in haar werk tot uitdrukking. Plas: ‘Ik vond altijd dat de wereld al lelijk, onrustig en donker genoeg was en wilde die juist mooier, rustiger en lichter maken. Maar nu had ik geen andere keuze meer dan met deze aangrijpende beelden iets te doen. De overeenkomst van mensen op de vlucht toen met de vluchtelingen van nu leidde tot een serie werken waarin de mens die op de vlucht is, de weg kwijtraakt, nieuwe grond zoekt centraal staat. Plas maakte een metershoge installatie van schoenen, bungelend aan doorzichtige draden die dit beeld versterkte. Misschien is dat ook wel wat je voelt als je naar dit werkt kijkt: de onvoorstelbare werkelijkheid dringt zo onmiddellijk tot je door, dat het lijkt alsof de kunstenaar niet meer tussen de werkelijkheid en de beschouwer in staat, alsof de beeldend kunstenaar tot uitvoerend kunstenaar geworden is.(Dré de Man)