Ramon Ottenhof

A Quest for Love is een artistiek verslag van mijn zoektocht naar een nieuwe vriendin. Dit project vindt zijn aanvang in 2006 kort na het beëindigen van mijn 15 jaar durende relatie. Nadat ik in 2015 een vaste partner kreeg, transformeert het project zich tot een onderzoek naar de obstakels die je in je liefdesleven kunt tegenkomen. En hoewel ik niet gedacht had dat het zo lang zou duren, ben ik er nog steeds mee bezig. Het resultaat van deze zoektocht is een collectie van meer dan 100 kunstwerken, gemaakt in een periode van bijna 20 jaar. Het grootste deel van deze beelden bestaat uit huisjes, opgebouwd uit spons. Deze huisjes noem ik Modern Shrines. Het is nog niet zo heel lang geleden dat het standaard was dat stellen gekoppeld werden door hun ouders. En het is nog recenter dat ze, ongeacht hoe slecht hun verbinding was, toch bij elkaar bleven. Zeker in de westerse wereld maar ook elders is dit aan het veranderen. Vrouwen en mannen kiezen zelf hun partner en beëindigen de relatie eerder als het niet bevalt. Vooral vrouwen hebben in dit proces meer zeggenschap gekregen. Dat neemt niet weg dat het voor beide seksen tal van nieuwe problemen met zich meebrengt. Hoe vind je een partner, hoe ga je om met de onzekerheid én welke eisen stel jezelf aan je partner. Mannen zijn in dit proces lang de afwachtende partij geweest, maar juist met de voortschrijdende feminisering (en de tegenreacties daarop) is het extra interessant om vanuit heteroseksueel mannelijk perspectief te zoeken naar nieuwe manieren om invulling te geven aan de rol als partner in een liefdesrelatie. Symboliek, clichés en metaforen zijn een belangrijk onderdeel van mijn werk. Dit zijn beelden - in mijn geval vaak letterlijk speelgoedbeeldjes - die goed communiceren en meteen een duidelijke boodschap overbrengen. De expertise en de precisie waarmee veel van deze figurines zijn vormgegeven, kan ik met geen mogelijkheid overtreffen, maar hun kracht kan ik gebruiken in het verhaal dat ik wil vertellen. En door te kiezen voor schuurspons als bouwmateriaal geef ik me aan de ene kant een mooie beperking waarbinnen de creativiteit kan opbloeien (zoals een schilder zijn doek heeft), en aan de andere kant juist de ruimte, omdat het een volstrekt nieuw en onschuldig materiaal is in de Beeldende Kunst.