Mirko Reinecke

De vroegste etsen van Mirko Reinecke, die van een tiental jaren geleden, laten al duidelijk zien dat er een groot verband bestaat met zijn fotografie. Niet alleen gebruikt hij de foto’s als aanleiding, maar hij laat door de technische mogelijkheden de foto’s een andere betekenis krijgen. Als uitgangspunt is er vaak een huiselijk tafereel. Vrienden op een feestje, plaatjes van de academiestudenten. Maar ook intieme foto’s van zijn vriendin en zijn grootmoeder op haar sterfbed. In de Familie-bilder uit 2008 lijkt het om de rust en idylle van het gezinsleven te gaan. Een oude vrouw op haar sterfbed, als verbinding tussen de tijd van de vroegste opnamen en dan naast de intieme afbeeldingen van nu. Zware, donkere tonen zorgen ervoor dat het gedeelte van de afbeelding dat van werkelijk belang is, die aandacht ook krijgt. De bijna monumentale prenten krijgen door deze donkerte een bijna Wagneriaanse lading, waarbij de naakten en de kindergezichten voor de opleving zorgen. Door de grootte van de prenten en de hier uit volgende compositieproblemen, wordt de inhoud ineens van het grootste belang en dringt zich de vraag op wat er met de kinderen gebeurd is, wat er van ze geworden is. De stervende oma is al een indicatie. De kinderen kijken nog in een onbezorgde toekomst; de jonge vrouw gluurt voorzichtig tussen haar vingers door. De vraag hoe het verder moet met alles wat we al weten, hoe je met je geliefden door de tijd en de herinneringen gaat, verbeeldt Mirko Reinecke in zijn werk. Het gevoel voor dramatiek, het gebruik van de zwarten, het grafisch idee komt hier op bijzondere wijze tot uiting. Hier wordt ook iets over kleur duidelijk gemaakt: zwart is al kleur genoeg. Hans Könings, Berlijn