Judith van Bilderbeek

OMDAT GEWOON BIJZONDER IS: Het werk van Judith van Bilderbeek (Den Haag, 1962) doet mij denken aan poëzie. Poëzie die de ogen opent voor het ongewone in het gewone. Poëzie die zich van weinig woorden bedient om de creatieve lezer de ruimte te bieden zijn eigen woorden toe te voegen. Haar schilderijen maken dat ik oog krijg voor het gewone. Hoe komt het dat Judith van Bilderbeek mijn aandacht weet te trekken en weet vast te houden met die Hema-achtige alledaagsheid? Daar zijn verschillende redenen voor. Ze zoomt in op de onderwerpen die ze in beeld brengt. Ze kiest voor een bepaald perspectief waardoor slechts delen in beeld verschijnen. Ze isoleert het gewone. De context ontbreekt.. Mensen ontbreken. Maar de taferelen en stillevens zijn wel aan mensen gekoppeld. De aanwezigheid van levende wezens is wel voelbaar. Ze hebben net de ruimte verlaten of ze zijn er op weg naar toe. Heeft er een ruzie plaatsgevonden? Is er eenzaamheid in het spel? Moet de gewoonheid het drama maskeren? Ze lijkt ook lak te hebben aan de wetten van het perspectief. Het beeld klopt vaak niet. De werkelijkheid wordt een beetje geweld aan gedaan. Net genoeg om je aandacht te trekken. Te weinig om de verbeeldingen aan geloofwaardigheid te laten inboeten. Het is alsof ze een tikje tegen de realiteit heeft gegeven zodat ze tien graden uit het lood staat. Verder is het in alle opzichten duidelijk dat Judith van Bilderbeek van schilderen houdt. Ze gaat ruimhartig met verf om; ze heeft een uiterst creatieve en eigenzinnige manier om het kleurenpalet in te zetten; één laag olieverf is zelden genoeg. Zelden heb ik zoveel vragen in een kort artikel gesteld. Dat zegt iets over de kwaliteit van het werk van Judith van Bilderbeek. Het intrigeert mateloos. (Ingekorte)Tekst: Rob Perrée,